Maandelijks archief: juli 2010

Den Tour

Verschillende keren werd er me de voorbije dagen gevraagd wat ik van “den Tour”  (=”Ronde van Frankrijk” voor alle duidelijkheid) vond. Hier mijn antwoord:

Dit was voor mij de cleanste Tour die ik al gezien heb. Daarmee ga ik niet beweren dat het peloton volledig dopingvrij is, zo naïef ben ik nu ook niet. Maar het was opmerkelijk hoe renners al vrij vroeg meedeelden dat ze moe werden. Er zat ook een zekere schrik in het peloton om echt moe te worden. Vroeger hoorde je dit nooit. Dag na dag alles geven, nooit nadenken over de komende dagen was toen normaal. Het bezorgde ons misschien meer spektakel, maar ten koste van wat? Er werd dit jaar veel berekender gereden. En terecht. Indien ik als dopingvrije sporter aan een meerdaagse wedstrijd zou deelnemen zou ik zeker ook niet elke dag alles geven. Ik begrijp dus maar al te goed waarom de favorieten geen 20 keer per etappe demarreerden. Een ander gevolg van deze cleane trend: er zijn opnieuw specialisten ipv supermensen die in alles de betere waren. Er waren deze Tour tijdritspecialisten, klimmers en klassementsrenners. De 2 beste klimmers ontpopten zich tot de beste klassementsrenners, knap werk. De tijdritspecialisten konden zich enkel tonen in de proloog en in die éne lange tijdrit. Klassementsrenners die het van hun tijdrit moeten hebben waren dit jaar in het nadeel. Maar kom, iedereen stond ongeveer op zijn plaats.

En dan al dat wachten op pechvogels en gedoe over fair-play. Eigenlijk heb ik er niet echt een duidelijke persoonlijke mening over. Wel vind ik het heel normaal als je topsport in zijn totaliteit bekijkt. Op tv zien we renners die tegen mekaar racen. Maar eigenlijk kijken we naar merken en bedrijven die via sport publiciteit maken voor hun producten. Wanneer we dit gaan inzien worden sommige beslissingen soms iets duidelijker. Geen enkele firma wil negatief in de media komen. Soms is het beter om een stapje terug te zetten dan een grote stap voorwaarts te zetten met een negatieve nasmaak.

Ik vond het boeiend dat al deze aspecten naar boven kwamen. Misschien is er niet altijd even spectaculair gekoerst, toch bleef ik het tot het einde leuk vinden.

Tot volgend jaar, ik tel af.

Plaats een reactie via facebook

1 reactie Geplaatst in Just Blogging Getagged ,

Irony

Eén van de definities van Irony: Incongruity between what might be expected and what actually occurs.

Dus bijvoorbeeld: ik ga kei veel trainen om beter te worden maar ik word er alleen maar slechter van. Dit is nu exact wat mij al 15 jaar als triatleet achtervolgt.

Maar eindelijk is de reden ervan ontdekt: low blood IRON levels. Of met andere woorden: IRON is causing this IRONY.

In maart werd dit al vastgesteld nadat ik na 2 weken stage in Lanzarote geen poot meer vooruit ging. Een extreem lage ijzerwaarde werd toen vastgesteld. Eindelijk kende ik de reden waarom het in het verleden altijd verkeerd afliep wanneer ik meer begon te trainen. Ik dacht gewoon dat ik niet veel kon trainen, een echte reden kende ik niet. Ondertussen heb ik wel al veel reacties gekregen, meestal in deze stijl:”Thijs, wa ne pipo zijde gij. Ge wilt aan topsport doen maar ne keer uw bloed laten controleren was er te veel aan. We weten wel da ge tegen dokters en pillekes zijt, maar als het om u gezondheid gaat moet ge toch ne keer nadenken he.” Ik dan: “Maar ik was nooit ziek of gekwetst!” De anderen: “Ge zijt een klet, hebt ge al ni genoeg jaren verloren met da gezever?!”. Ik: “ok, maar ik blijf het toch vreemd vinden dat ik nu afhankelijk word van ijzersupplementen.” Anderen: “Ocharme manneke, alsof da erg is. Wij worden regelmatig ne keer ziek en hebben één of andere kwetsuur. Denkt ge ni dat dit erger is? Wij moeten dan ook naar den dokter gaan en moeten dan nog een periode rusten. Gij kunt tenminste blijven doortrainen nu ge weet wat er mis is”.

Ok, ik heb ondertussen genoeg onder mijn voeten gekregen om mijn supplementjes te nemen. Toch vond ik een bijkomend experiment nodig om helemaal zeker te zijn. Nadat mijn ijzerwaarde helemaal op peil was en ik dus 100% gezond was stopte ik 3 weken met de supplementen. Gedurende deze 3 weken werkte ik 2 zware trainingsweken af. Het gevolg: bye bye ijzer. Van 110 naar 53. Spectaculair, maar wel heel duidelijk. Met andere woorden: den Thijs is een machine, nooit ziek, nooit gekwetst, maar moet af en toe eens ijzer bijtanken. En nu kan die machine eindelijk eens op volle toeren draaien ipv trainingsschema’s af te werken van een beginnende junior omdat het manneke anders te moe werd.

Plaats een reactie via facebook

2 Reacties Geplaatst in Just Blogging Getagged , ,

BK Show Malmédy

De mtb mannen kunnen er toch wat van hoor. De laatste 2uur voor de start van het BK mtb in Malmédy voelde ik me toch wel een buitenbeentje. En dan nog in het minst omdat ik geen echte wedstrijd mtb’er ben maar wel een triatleet. Er zijn namelijk in de mtb-wereld een heleboel ongeschreven wetten over hoe je je moet gedragen voor de wedstrijd. Toen ik vertelde dat ik het parcours ging verkennen werd ik vreemd bekeken. Blijkbaar had ik dit de dagen voordien moeten doen… Maar dat toertje was maar 5km, dus waarom niet? Ik heb me dan maar niet teveel aangetrokken van die eerste reacties en rustig het parcours gaan verkennen.

Tijdens de verkenning werd het me duidelijk waarom show zo een grote rol speelt in deze sport. Het is gewoon een deel van het geheel. Er zijn veel toeschouwers en die komen om geëntertaind te worden. Spectaculaire afdalingen, spannende strijd, valpartijen, knappe atleten, straffe prestaties, … en dit over bijna 7 ronden waarbij het publiek van bijna alles getuige is. Een mens zou voor minder met zijn looks en imago bezig zijn.

Ik voelde me tijdens de verkenning zelfs ongemakkelijk dat er zoveel volk langs de kant stond. Tijdens Xterra wedstrijden kom je af en toe eens iemand tegen, hier stonden ze op sommige plaatsen rijen dik. Echt fantastisch, de mensen schreeuwen je vooruit.

Een andere gewoonte is blijkbaar dat je vooral niet zelf je plan mag trekken maar dat er een hele entourage met je bezig is. Fiets afstellen, drinkbussen vullen, eten maken, … daar moet je je als renner dus niet mee bezighouden. Omdat ik dit allemaal zelf gedaan had was ik al een forfait aan het overwegen. Zou dit wel lukken? Zelf mijn bidons vullen en dan een wedstrijd doen? Zou ik daarvan slechte benen krijgen? Er moet toch een reden zijn waarom de andere renners dit niet doen… . Gelukkig kon ik toch ook een beetje van de Barracuda entourage en de entourage van trainingsmaat Jorgen Flion genieten. Samen met de Loits en Sam zorgden zij voor de bevoorradingen langs het parcours.

Een uur voor de start springt iedereen plots op de rollen voor de opwarming. Maar het is meer dan dertig graden, droog weer, en er zijn wegen genoeg! Dan moet je toch niet op de rollen gaan rijden?! Ik ben dan maar gewoon wat op en langs het parcours gaan rijden. Dat zal ook wel voldoende zijn zeker? Of toch niet? Krijg ik daar ook slechte benen van? Kan je alleen maar snel fietsen nadat je eerst een uur op de rollen gereden hebt bij meer dan 30°C? Weeral overweeg ik een forfait.

Eens aan de start voelde ik me eindelijk één van hun. Weg met de entourage, ieder voor zich. Omdat ik zelden aan mtb wedstrijden deelneem heb ik geen enkele ranking in een mtb klassement. Dit betekent dus achteraan vertrekken. Geen probleem, meteen na de start volgt er een lange startklim. Ik zou daar wel al wat plaatsen kunnen opschuiven.

Na het wegvallen van Paulissen (betrapt op doping) was Sven Nys de topfavoriet. Bart Wellens en enkele andere topveldrijders zouden het de mtb specialisten extra moeilijk komen maken. Voor mij was het vooral spannend en leuk om met deze toppers aan de start te staan. We stonden met ongeveer 45 Elite-renners gespannen het startschot af te wachten.

Op de startklim kon ik een 20tal plaatsen opschuiven en rond de 21ste plaats aan de rest van de race beginnen. Twee keer kende ik pech. Door de vele bultjes en kuilen in de langste afdaling bleef de ketting niet altijd op zijn plaats. De eerste keer kon ik het op een 10tal seconden herstellen, de tweede keer stond ik een minuutje aan de kant. Jammer, maar dit hoort er bij. Sven Nys had net hetzelfde voor maar doordat hij dit te laat gemerkt had reed hij enkele belangrijke onderdelen stuk en moest hij opgeven. Ik had dus geluk. Buiten de momenten dat ik pech had stak ik regelmatig eens iemand voorbij. Vooral tijdens de laatste 2 ronden reed ik een pak sneller dan de jongens die bij mij in de buurt zaten. Uiteindelijk was dit alles goed voor een zeer voldaan gevoel, een leuke ervaring en een zeer onverwachte 12de plaats. Het strafste wat ik dit jaar al gedaan heb, en dan is het niet eens in mijn eigen sport. Ik kijk dus enorm uit naar de volgende Xterra wedstrijden in Europa en nog meer naar het wk in Maui.

Ahja, over dat forfait geven, ik meen dat niet he! Dat is maar om te illustreren hoe “anders” ik me soms voelde. Maar al bij al was het echt een fantastische ervaring, en toegegeven, het zier er door al die show prachtig uit. Ik was blij en fier dat ik deel kon uitmaken van dit circus.

Knappe prestaties waren er van Kevin Van Hoovels die de nieuwe Belgisch Kampioen mtb xc is, mijn Barracuda ploegmaten Pat en Jorgen die beiden een knappe top10 plaats behaalden en alle lieve en luide supporters.

Plaats een reactie via facebook

Plaats een reactie op de website Geplaatst in Race Reports Getagged , , , , , ,

Grand Raid in beeld

Deze wedstrijd was zwaar, loodzwaar. Hier vind je het verslag van mijn wedstrijd. Ik wil Paul Embrechts, die tweede werd, nog bedanken om me tot het uiterste te drijven. In elke proef streed hij moedig aan de leiding voor het grootste deel van de races. Ik moest er telkens alles uitpersen om de kloof met hem te dichten en mijn voorsprong verder uit te bouwen. Aan de aankomst van de derde en laatste proef was ik helemaal leeg. We zijn nu enkele dagen verder en ik kan eindelijk weer normaal de trap op en af. Het gevoel dat ik elk moment in slaap kan vallen begint ook te verdwijnen.

Gelukkig kon ik tussen de wedstrijden in rekenen op de uitstekende begeleiding van Sam Malfliet. Sam zorgde ervoor dat ik geen seconde teveel moest rechtstaan en mij volledig kon concentreren op het herstel. Voor wie Sam niet kent, hij is één van de grootste talenten in de Belgische mtb sport. Momenteel is hij aan het revalideren van een gebroken rug. Volgend seizoen zal hij opnieuw te bewonderen zijn op “zijn” wedstrijden. Op de echt zware en technische mtb wedstrijden in de Ardennen is hij outstanding.

Hieronder kan je de wedstrijd(en) herbeleven in een slideshow van 3min15. De meeste (en mooiste) foto’s komen van Jim De Sitter. Thx! 

Plaats een reactie via facebook

Plaats een reactie op de website Geplaatst in Race Reports Getagged , , , ,

Wat een weekend!

Het voobije weekend was crazy druk. Het was fantastisch met enkele unieke belevenissen. Normaal begint een weekend op vrijdagavond en eindigt het op zondagavond. Sta mij toe om een uitzondering te maken en mijn weekend op zaterdagochtend te laten beginnen en te laten eindigen op maandagmiddag.

Zaterdag:

9u: 5000m zwemtraining met UTO

11u30: 15km lopen met UTO (5x200m bergop snel) David Lantin kroonde zich tot bergkoning

13u: eten in de H2O Bar met de UTO trainingsbeesten.

14u: afspraak bij topkapper en trainingspartner Reginald

18u30: vertrek naar centrum Overijse voor inschrijving en opwarming Zappa wielerwedstrijd (criterium in centrum Overijse waarbij iedereen mocht deelnemen. 50min+1ronde)

20u: start Zappa koers. Gelukkig had ik niet te veel last van de zware zwem- en looptraining eerder op de dag. Al vond ik de eerste 2 ronden wel de zwaarste, waarschijnlijk omdat ik die explosieve en nerveuze situaties van wielerwedstrijden (en zeker criteriums) niet gewoon ben. Tijdens de laatste ronden konden Kris Bosmans en ik wegrijden uit een kleine groep. We spraken af om samen te blijven doorrijden tot aan de aankomst. We zouden, om zeker geen risico’s te nemen, niet sprinten en samen over de eindmeet rijden. Tien seconden later ging Kris onderuit. Ik wachtte even om opnieuw samen te kunnen vertrekken maar hij had teveel last van de val. Hij riep me toe dat ik alleen verder moest. Aan de aankomst had ik nog enkele tienden van een seconde over op de nummers 2 en 3. Dit was nipt. Mijn mtb van in 1998 heeft weer goed zijn werk gedaan.

22u: podium en bijpraten met al de leuke Overijsenaren.

24u: Jasper en Hanna gaan feliciteren op hun trouwfeest. Mooi zo!!

02u: terug thuis: nog wat extra eten en naar laatste uur van de Tourproloog kijken.

03u: gaan slapen.

Zondag:

9u15: mtbrit van 4u30 met Youri, Jensen en Quick-Stepper Wouter Weylandt (die in de Meerdaal Classic zijn niet-Tour selectie frustraties al mountainbikend kwam doorspoelen) 

15u tot ’s avonds: vooral heel moe zijn en wat naar de Tour kijken

Maandag:

9u30: fietstraining met aansluitend naar de Tourdoortocht in centrum Overijse gaan kijken. Leuke ervaring! En zo veel volk op de been om heel dit circus te aanschouwen. Het was prachtig.

Misschien was dit voorbije weekend al een goede test voor wat ik komend weekend in de Ardennen ga meemaken. Dan staan er in het kader van de Grand Raid Nisramont 3 wedstrijden op 2 dagen op het programma. Zwaar, druk, spannend en nieuw! Om alles in goede banen te leiden kan ik rekenen op 2 uitstekende begeleiders, Sam en Vincent, die me zullen helpen om 3x na mekaar een topprestatie af te werken. Recuperatie en verzorging worden bepalend.

Plaats een reactie via facebook

1 reactie Geplaatst in Just Blogging Getagged , , , , , ,