Grobbendrek

 

Deze foto vat zowat de hele duatlon van Grobbendonk samen:

 *Geen zadel: na enkele kilometers fietsen hoorde ik een “krak” onder mijn zitvlak. Ik vreesde het ergste. Het klonk alsof mijn zadel brak en ik ging moeten opgeven. Ondanks dat mijn zadel heen en weer schommelde (en ik hierdoor meer en meer rugpijn kreeg) kon ik verder rijden. Waarschijnlijk was het zadel gewoon losgekomen. Tot ik 5km voor het einde plots langs de kant stond met mijn zadel in de hand. Oplossing: zadel weggooien en al rechtstaand verder fietsen.

*Modder: bij de verkenning zag alles er nog redelijk uit. Maar een uur voor de start begon het hard te regenen met als gevolg dat het parcours omgedoopt werd tot één grote modderpoel.

*Semi slick Notubes banden: normaal gezien niet echt voor de winter geschikt. Ik had andere banden bij maar kon me tijdens de verkenning net rechthouden. Het zou dus tijdens de wedstrijd ook wel lukken dacht ik, dus wisselde ik niet naar banden met meer (of toch iets van) profiel. Natuurlijk bleek dit een zeer slechte keuze te zijn, maar ik had de indruk dat ik er toch nog sneller dan de rest mee door de bochten ging. Techniek is belangrijker dan profiel.

*Donker: In het midden van de dag werd het precies donker door de weersomstandigheden. Dit in combinatie met enkele grammen zand in de ogen en de dichte bebossing maakte het duidelijk afgepeilde parcours (knappe organisatie trouwens) soms moeilijk zichtbaar.

*Ik startte met nummer 1 en won. De tweede keer al deze week en de derde keer op rij sinds ik van Hawaii terug ben. Maar ik heb er voor moeten knokken.

Het lopen ging vlot maar niet super. Ik had precies geen zin om snel te lopen. Al de krachttraining om “snel” te lopen in Maui heeft wat van mijn natuurlijke loopsnelheid afgenomen. Maar wat “natuurlijk” is komt ook zeer snel terug. Waarschijnlijk is het door deze wedstrijd mee te doen al weer op niveau.

We kwamen met 5 in de wisselzone en dan…was ik weg. Van de eerste trap schoot ik vooruit en de eerste keer dat ik omkeer zag ik niemand. Cool. Later bleek dat Paul Embrechts materiaalpech kende in het begin en zo de vermoedelijke aansluiting miste. Na 2/3 van het mountainbiken kwam Eddy Buts aansluiten (amai die was vuil dacht ik toen, maar we zagen er blijkbaar allemaal zo uit) en ik kon vlotjes volgen. Indien mijn rug en/of zadel het niet zouden begeven zou dit de gemakkelijkste duatlonzege uit mijn carrière worden. De achterstand met de andere deelnemers was opgelopen tot meer dan een minuut en ik ging er van uit dat ik wel veel sneller zou lopen dan mijn metgezel.

Met nog 5km te mountainbiken brak mijn mooi “Tune” zadel dan toch af, en snelle Eddy was weg. Ik moest de laatste kilometers al rechtstaand afwerken en ZEKER niet gaan zitten. Er staken immers 4 messen (overblijfsels van wat ooit mijn zadel was) uit mijn zadelpen. Ik heb er trouwens nu nog enkele wondjes van, maar niets ergs. Ik hoopte dat ik mijn 2de plaats toch nog veilig kon stellen en bleef alles geven. De bochten nam ik belachelijk traag en de benen zagen af. Hopen op een snelle wissel zat er ook niet in. Normaal doen we onze schoenen al fietsend uit, maar zonder zadel, en dus al rechtstaand (en met handen en schoenen vol modder) ging dit natuurlijk niet. Ik kon toch nog als tweede beginnen lopen en zag tot mijn grote verbazing dat Eddy Buts niet zo heel ver voor me uitliep. Maar al dat rechtstaan op de fiets had redelijk wat krachten gekost. De eerste kilometer liep ik niet echt snel. Daarna werd de kloof plots veel kleiner. Een kilometer voor de aankomst kon ik de leiderspositie opnieuw innemen en behouden.

Ik probeerde mijn truitje nog wat moddervrij te krijgen voor den tv, maar de sponsors zal ik wel nog eens op een andere manier in de belangstelling brengen. Het was trouwens leuk dat Skinfitbaas Bart Huyskens het vieze weer trotseerde en me zag winnen. Ik denk dat wij de enigen waren (hij als toeschouwer en ik als atleet) die geen kou hadden. Skinfit rules. Ik zal Jasmin ook maar eens in Skinfit uitdossen want ze heeft haar uitstekend begeleidingswerk kletsnat en al bibberend moeten uitvoeren. Respect aan alles deelnemers, toeschouwers en organisatoren. Ik denk dat er veel verhalen over de winterduatlon van Grobbendonk 2010 jaren zullen meegaan.

Zondagochtend heb ik weer een cyclocrosswedstrijd. In Hofstade en met enkele sterke tegenstanders.

Dit bericht is geplaatst in Race Reports en getagd, , , , , . Bookmark de permalink.

4 Reacties op Grobbendrek

  • Jim, allereerst proficiat met je zoveelste zege. Het filmpje van RTV lijkt ingekort. Ik ben een van de minder goden die het inderdaad verschikkelijk koud heeft gehad. Dat wil nooit meer meemaken. Helemaal verkleund uiteindelijk als 25ste over de streep gestrompeld. Daarom ben ik echt benieuwd welk skinfit pakje jij aanhad. Zoiets moet ik ook hebben. Ondertussen ben ik opgewarmd en denk al weer aan een volgende winterduatlon. Misschien tot dan.

    • jimthijs

      zegt:

      Hey Kris,
      Proficiat dat je de wedstrijd ondanks de zware omstandigheden en onderkoeling toch hebt uitgedaan. Om dit te voorkomen kan je mijn Skinfit-recept eens uittesten:
      *klima long sleeve shirt (het beste ondergoed, zonder twijfel)
      *aero long sleeve shirt (zeer licht en toch redelijk windstoppend. Zelfs nat blijft het licht en aangenaam om te dragen)
      *aero short sleeve shirt (dit heb ik gewoon aangedaan omdat mijn sponsors er op staan, of het echt bijgedragen heeft tot mijn warmtebehoud betwijfel ik)
      *bike bib short
      *bike toe cover (koude voeten zijn uitgesloten)
      *basic sportsocks short

      Ik droeg mijn lichte zomer mtb handschoenen en had helemaal geen koude handen. Waarschijnlijk omdat ik het gewoon nooit koud had. Vooral de combinatie Klima/Aero is fenomenaal: licht, comfortabel en ideaal voor verschillende temperaturen en situaties.

      Tot binnenkort en veel succes! Spreek me maar eens aan op een wedstrijd zodat ik weet wie je bent.

  • gert beyers

    zegt:

    Hoi Jim,
    ja, als winnaar is alles wat gemakkelijker. ik was al blij dat ik in de opwarminging je wiel een beetje kon houden. ja, wat moet dat dan hebben gegeven met profiel en met zadel.
    een dubbeling in het fietsen vrees ik. ja, koude. ik had me warm aangekleed en toch bevroren vingers. niet handig om te schakelen. ik wist niet dat Jasmin erbij was, dan hadden we het wel warm gekregen. toch eens raad vragen over skinfit me dunkt.
    nogmaals proficiat, ook aan KaDee ( Kris) trouwens, zijn 1ste duathlon na een lange revalidatie.
    en nu volgende week Lichtaart ( enkel duathlon voor mij)
    PS, als de sint nog zwarte pieten zoekt, ze zaten zondag al in Grobbendrek.

    • jimthijs

      zegt:

      Hey Gert,
      Jasmin zal er in Lichtaart weer bij zijn 😉
      Proficiat toch om uit te doen ondanks je problemen. Ik heb het echt nooit koud gehad, waarschijnlijk een combinatie van perfecte kledij en conditie. Wanneer je in vorm bent en de wedstrijd goed indeelt kan je heel de wedstrijd aan een hoge intensiteit afwerken dan heeft de temperatuur niet zo een vat op je.
      Tot volgende week!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *