Maandelijks archief: mei 2011

XTERRA Italia

Het voelt wat vreemd aan om een verslag van mijn trip naar Sardinië te schrijven op de dag dat Rutger Beke aankondigde te stoppen met triatlon. Rutger heeft altijd, en op verschillende manieren, een grote rol in mijn carrière gespeeld. Het zijn de eerste uren van mijn leven als triatleet waarin ik niet meer kan dromen hem ooit te kunnen kloppen. Bizar.

XTERRA Italy dus…

Zwemmen: matig.
Wanneer ik meer dan 2 minuten op de leiders verlies kan ik moeilijk enthousiast worden. Toch was het lang niet slecht. Zeker al een pak beter dan in Geel enkele weken geleden. Tegen het wk in oktober zal het wel in orde zijn.

Mountainbiken: goed.

Zonder forceren opgeschoven van de 7de naar de 4de plaats. Nooit in de problemen gekomen. Technisch perfect gereden. De Tomac Carbide SL vloog over de rotsen en keien. Tijdens de parcoursverkenningen had ik nog wat geëxperimenteerd met de afstelling van de voor- en achtervering. Het was een zalig gevoel om met een perfect afgestelde bike te racen. Ik verwachte de ganse race dat ik zou ingehaald worden door Luxem, Lebrun en Leitch, maar niemand kwam. Aan mijn rood Skinfit pakje te zien hadden die 36 lastige kilometers toch hun sporen nagelaten.

Lopen: matig/goed.

Een topprestatie was het zeker niet, maar goed genoeg om geen plaats(en) meer te verliezen. Ik kwam een beetje terug op Ben Allen die 3de liep, maar ik kon hem nooit bedreigen.

Eindresultaat:
yessssssssssss. Ik ben erg tevreden met de behaalde 4de plaats. Waarom? Ik eindig voor mannen waarvan ik verwachtte dat ik ze pas voor het eerst in Maui zou kloppen. Het is altijd een aangename verrassing om op een hoger niveau te zitten dan je verwacht. Met de immense progressie die ik nog kan maken dit seizoen is dit dus fantastisch nieuws.

En dan het mindere nieuws. Ik ben zaterdagavond ziek beginnen worden. Zondag heb ik dan de wedstrijd gedaan met gelukkig alleen maar keelpijn. Maar voor, en zeker na de race voelde ik me zeer slecht. Jammer genoeg ben ik nu echt ziek en moet ik rusten. Maar ik durf niet te klagen. Ignace viel tijdens de parcoursverkenning en liep naast enkele diepe snijwonden ook nog wat gebroken ribben op. Hierdoor kon hij niet starten. Na zijn vier lekke banden in Xterra Las Vegas heeft hij ook nu weer pech gehad.

Toch heeft hij nog kunnen genieten van al wat XTERRA Italy te bieden had. Zon, zee, fantastische mensen, een onbeschrijfbare sfeer en een perfecte organisatie.

 

Ciao

Plaats een reactie via facebook

1 reactie Geplaatst in Race Reports Getagged , , , , ,

Is er een verschil?

De voorbije 10 dagen kreeg ik regelmatig hetzelfde soort vragen: “Ben je al dat afzien nooit beu?”, “Heb je soms geen zin om eens een dagje niets te doen?”.

Het mag geen toeval zijn dat deze vragen net nu gesteld werden. Ik besloot enkele maanden geleden om deze periode zeer veel te trainen in België. Dus in plaats van een comfortabele stagesituatie op te zoeken bleef ik thuis om naast het trainingsvolume ook nog enkele wedstrijden af te werken. De dagen voor en na de wedstrijden bleef ik doortrainen. Regelmatig liep ik als een zombie rond en hoopte drie tot vijf keer per dag dat ik het einde van de training ging halen. Het lukte elke keer. Maar meestal straalde ik meer vermoeidheid dan energie uit dus bleven de vragen komen. Dit is mijn antwoord:

Natuurlijk ben ik al dat afzien regelmatig beu. Dit is echter geen optie om daarom een training te laten vallen, in te korten of te traag af te werken. Ik heb een doel en dan ga ik er voor, 100%. Soms moet ik mijn gedachten even uitschakelen en gewoon doen wat ik moet doen. Is het niet bij iedereen zo? Je gaat toch ook niet elke dag met evenveel zin naar je werk? Hoe graag je je job ook doet, af en toe word je geconfronteerd met zware en stressvolle opdrachten. Toch blijf je doorgaan omdat je uiteindelijk zal genieten van wat je afgeleverd hebt. Misschien krijg je wel een schouderklopje van je oversten en misschien zit er een promotie in. Zo zie je maar dat een sporter zijn leven eigenlijk niet zoveel verschillend is van dat van een werkende mens.

Een verschil met werknemers is dat wij onze doelen en deadlines zelf kiezen. Dit is boeiend en gevaarlijk tegelijk. Wanneer je over voldoende discipline beschikt zal je oogsten, wanneer je regelmatig steken laat vallen zal je falen. Niemand kan zich kwaad op me maken en ik kan op niemand kwaad worden. Alleen op mezelf. Dus zorg ik ervoor dat ik achteraf nooit kwaad op mezelf moet worden door alles te doen zoals het hoort. Studenten, zelfstandigen en ondernemers worden uiteindelijk ook met hetzelfde geconfronteerd.

Dus…is er eigenlijk wel een verschil tussen een gemotiveerde student, werknemer, zelfstandige of toptriatleet? Toch wel. Zwemmen, fietsen en lopen zijn in principe altijd leuk en gezond.

Plaats een reactie via facebook

Plaats een reactie op de website Geplaatst in Just Blogging Getagged ,

Foto’s Stoumont

Plaats een reactie via facebook

Plaats een reactie op de website Geplaatst in Race Reports

Triatlon Geel

Je  wordt beloond voor je werk. Maar dat geldt ook omgekeerd. Als je niet de vereiste arbeid verricht mag je geen resultaat verwachten. Alleen hoop rest dan nog. Dus hoopte ik dat ik met een gemiddelde van net geen 10 zwemkilometers per week, van november tot nu, toch een degelijk zwemnummer kon afwerken in Geel. (Ter verduidelijking voor de niet-triatleten: een triatleet van mijn niveau zwemt 20 tot 40km per week). Waarom ik zo weinig zwom? Omdat ik een plan heb. Er waren andere prioriteiten en alles zit op schema. Maar ik kan jullie nu wel bevestigen dat als je aan topsport doet er met “hoop” geen rekening gehouden wordt.

Het zwemmen vlotte goed in Geel. Mijn start was degelijk, maar ik merkte dat er toch veel deelnemers voor me uitzwommen na enkele honderden meters. Tijdens de tweede helft van het zwemmen kreeg ik vleugels en stak ik meer dan 10 triatleten voorbij. Ik zag de kopgroep voor me uitzwemmen en voelde me Michael Phelps. Tot ik uit het water kwam en de juiste informatie kreeg: meer dan 2minuten achterstand! 25ste ongeveer! Reality check… M.a.w. mijn aller aller aller slechtste zwemnummer in jaren, ondanks een goed gevoel.

Nooit een leuk zicht wanneer de fietsen rondom jou al weg zijn in de wisselzone:

Omdat alles toch een beetje om zeep was, en ik op de fiets meteen een goed gevoel te pakken  had, besloot ik maar om er stevig tegenaan te gaan. Tijdens de eerste 10km vloog ik veel deelnemers voorbij. Toen Bullen en Malcolm me na 15km voorbijstaken had ik het heel moeilijk om te volgen. De rest van het fietsgedeelte (40km in totaal) hing ik op 50m van dit duo en hoe hard ik ook mijn best deed, ik kwam geen meter dichter. Tijdens de laatste 5km brak de veer en liep mijn achterstand op naar een 30tal seconden.

Als 8ste ruilde ik de fiets voor de loopschoenen met nog maar één doel: overleven. Ik had me zo leeggefietst dat ik al blij zou zijn om rond die 8ste plaats de 10km af te werken. Maar na enkele kilometers had ik die jongens die me zoveel pijn gedaan hadden op de fiets al bijgehaald. Leuk, top vijf zat er nog in: joepie. Toch was de energie halfweg op. I.p.v. een lichte tevredenheid werd uitdoen plots weer het enige doel. Marc Geerts snelde me voorbije en ik kon zelf niet proberen te volgen.
Sommige momenten dacht ik dat ik helemaal ging stilvallen. Dit overkwam Pieter Heemeryk. Hij moest vooraan de wedstrijd staken, helemaal leeg. Met nog 3km te gaan begon iedereen plots te roepen dat ik Bart Colpaert, die op de derde plaats liep, nog kon inhalen. Tja, dat is dan jammer voor mij want ik kan zelf niet meer was mijn reactie. Enkele seconden later dacht ik: “alles doet toch al zoveel pijn, met wat meer pijn haal ik misschien nog het podium”. Ik wachtte tot er wat minder bochten waren, haalde eens diep adem, sloot mijn ogen, probeerde de pijn te vergeten en liep 1km aan 20km/u. Toen was ik bij Bart. Ik had een minuut nodig om wat te bekomen van deze inspanning en ik moest de woorden “flauwvallen” en “stappen” zo snel mogelijk uit mijn hoofd krijgen en inruilen voor “aanvallen” en “alles geven”. 500m voor de aankomst begon ik opnieuw aan 20km/u te lopen en Bart moest passen. Yes, na Goris en Geerts als derde op het podium.

Een zeer leuk resultaat na een wedstrijd waarin niets vlotte, behalve het zwemmen maar dat was een illusie.

Het toeval wil dat ik voor de komende week zeer veel zwemtrainingen gepland heb. Ik kon geen betere motivatie vinden om elke dag uren in het water te liggen na zo het deksel op mijn neus te krijgen.

Plaats een reactie via facebook

Plaats een reactie op de website Geplaatst in Race Reports Getagged , , , , ,

The best interview ever

Meet Jesse Thomas in this post race interview right after he won, as an unknown, one of the biggest triathlon races in the world:

Plaats een reactie via facebook

Plaats een reactie op de website Geplaatst in * English, Just Blogging Getagged ,