Maandelijks archief: november 2013

4th episode of the 3th season of JimThijsTV!

 

Plaats een reactie via facebook

Plaats een reactie op de website Geplaatst in JimThijsTV

3th episode of the 3th season of JimThijsTV

Plaats een reactie via facebook

Plaats een reactie op de website Geplaatst in JimThijsTV

Sponsoring

Regelmatig word ik gecontacteerd door atleten met vragen of advies omtrent sponsoring. Het is, voor mij althans, opvallend welke blunders sommige sporters maken. Het inspireerde me om dit stuk te schrijven.

DSCN0257

Dat ik zonder pro-team en zonder overheidssteun professioneel atleet geworden ben in een kleine sport maakt me voor velen een expert in deze materie. En misschien is dat wel zo. Hier zijn volgens mij de belangrijkste eigenschappen die je moet bezitten om mijn strategie te kopiëren:

*je moet goed zijn in je sport, en goed is een ruim begrip

*je moet eerlijk, vriendelijk, dankbaar en niet te egoïstisch zijn

*je moet creatief zijn

*je moet geduldig zijn en niets vanzelfsprekend vinden

DSCN0656

Vele sporters vinden dat ze het verdienen om gesponsord te worden, maar waarom? Wat is je meerwaarde? Wat kan jij voor hen betekenen. Die vraag is veel belangrijker dan “Wat kan ik van hen krijgen?” En net daar gaat het bijna altijd mis. Sponsordossiers bezorgen aan mensen die je niet of amper kent is tijdverlies. Je gaat dagen of weken blijven hopen op een positief antwoord om uiteindelijk te horen te krijgen dat ze al de lokale voetbalploeg sponsoren. Een andere grote fout is het contacteren van bedrijven die al sponsoren in de sport. Dat betekent net dat ze hun keuze al gemaakt hebben. Aragas, Uplace of Oil Service zijn bijvoorbeeld bedrijven die al heel veel geld in de triatlonsport gestoken hebben. Ze hebben hun keuze gemaakt. Het zou dus absurd zijn dat ik deze bedrijven zou contacteren. En toch denken vele atleten op deze manier. Voor mij lijkt dit logisch en ik was er me ook niet bewust van dat vele atleten deze fout maken. Het zijn mijn sponsors die me regelmatig komen vertellen dat een andere triatleet hen gecontacteerd heeft. Het heeft voor een bedrijf bijna geen enkele zin om verschillende atleten binnen eenzelfde sport te sponsoren want dit geeft geen meerwaarde omdat de reclame dezelfde doelgroep bereikt. Ze verkiezen dan liever om dit geld in een totaal andere manier van adverteren te investeren. Wees dus creatief, leg contacten en ga op zoek naar bedrijven die jij kan overtuigen om te investeren in jou en in je sport.

1000572_10200760492394742_550983541_n

Waarom wil iedereen materiaalsponsors hebben? Als je werkt verdien je geld. Als je beslist om een sport te beoefenen zal je je hobby moeten financieren. Waarom zou een fietshandelaar jou een fiets in bruikleen moeten geven omdat je triatlon doet en naar Hawaii gaat? Wat is jou meerwaarde voor hen? Het is niet verplicht om met de duurste fiets de duurste wedstrijden te doen. Waarom verwachten er dan zoveel atleten dat iemand anders voor deze kosten opdraait. Het blijft jouw hobby, jouw keuze. Tenzij je een meerwaarde kan zijn voor deze merken, zou je jezelf veel meer rust geven als je al deze zorgen over return en verplichtingen t.o.v. die merken niet meer hebt. Als recreatieve sporter zou ik geen sponsors willen en kopen wat ik kan betalen. Als beroepssporter is het een ander verhaal. Merken als Oakley, Skinfit, Red Bull, Notubes, Lazer, BOOOM, … aan mijn zijde houden is een job op zich. Ik kan me niet inbeelden dat ik dit met een job zou moeten combineren. Volgens mij dromen velen van sponsors omdat vele amateursporters uitpakken met het feit dat ze door bijvoorbeeld een fietsenmerk gesponsord zijn. In werkelijkheid hebben ze 20% korting gekregen, maar toch prijkt het logo van dit fietsenmerk in het groot op hun uitrusting. Ze vertellen met trots dat dit merk hen sponsort. Dit wekt de illusie dat die merken klaarstaan met fietsen voor alle competitie atleten. Hier een voorbeeld uit mijn eigen carrière: na enkele jaren gesponsord te worden door The Barracuda Company was ik het beu altijd afhankelijk te zijn van anderen. Ik kreeg mijn fietsen in bruikleen, maar wist nooit wanneer ik over mijn materiaal ging kunnen beschikken. De verschillende diensten in het bedrijf zorgden voor een ingewikkelde communicatie. Via via kwam ik bij Ridley terecht waar ze me alles beloofden wat ik maar wenste. Ik vond dit wat vreemd omdat ik natuurlijk niet Kevin Pauwels of Jurgen Vandenbroucke ben, ik kom niet regelmatig live op de nationale televisie. Zoals ik wel vermoedde werd het uiteindelijk niets, maar ik nam één van de beste beslissingen in mijn carrière: ik besloot verder te doen zonder fietssponsor. Na wat research en testen kwam ik er bij dat ik een Scott Spark 29er wou. Zonder naar sponsoring te vragen kocht ik mijn fiets. We zijn nu een jaar later en ze zijn bij Scott Benelux tevreden wat wat ik dit jaar voor hen betekend heb. Ze hebben me een zeer mooi voorstel gedaan voor 2014. Van de Scott hoofdzetel in Zwitserland kreeg ik deze week ook een pakketje toegestuurd. Ook zij zijn tevreden van wat ik in 2013 heb laten zien. Ik vind dit een mooi voorbeeld van hoe je in de eerste plaats moet beseffen wat je voor een bedrijf kan betekenen alvorens te verwachten dat ze jou iets verschuldigd zijn.

jtrun1

Ik zou vooral iedereen willen aanmoedigen om zoveel mogelijk plezier aan je sport te beleven. Hier hoort dus de vraag bij of je wel gesponsord wilt zijn, of al de tijd en energie die je hier insteekt het wel waard zijn. De atleten die zoals ik beslissen om voor een professionele carrière te gaan wens ik het allerbeste. Neem je tijd om iets op te bouwen, wees jezelf en ga op zoek naar karaktereigenschappen die je onderscheiden van de rest en ga daarmee aan de slag. Zorg dat je mooie resultaten hebt, maar besef dat dit maar een heel klein deel van je totaalpakket is om potentiële sponsors te overtuigen om in jou te investeren.

9601297049_3379685983_o

 

Plaats een reactie via facebook

22 Reacties Geplaatst in Geen categorie

Het volledige verhaal

JT finish

Nu ik enkele korte maar leuke trainingen achter de rug heb en me voor het eerst sinds veel te lang weer gezond voel zal ik eens het volledige verhaal doen. Bij wijze van afsluiter.

Op 6 oktober kwam ik op stage in Lanzarote hard ten val met de mountainbike. Op een vulkaan waar ik al wel honderd keer al mountainbikend of al lopend passeerde ging ik plots overkop. Een met Sahara-zand bedekte steen zal de boosdoener geweest zijn. Ik landde met mijn hoofd op een lava rots en met de rest van mijn lichaam lag ik als een puzzel tussen de andere rotsen. Ik bleef een tijdje onbeweeglijk liggen. Toen ik tot het besef kwam dat ik dit overleefd had ging ik over naar de volgende stap: kon ik nog bewegen? Voor ik het wist stond ik weer recht en begon te lachen. “Een mirakel, ik heb niet eens een schrammetje, ik ben onsterfelijk”, fantaseerde ik. Mijn helm was wel in twee, mijn nek deed wat pijn en mijn fiets en Oakley lagen wat verder naar beneden langs de vulkaan. Voor de rest was er geen enkel probleem. Ik besloot de kortste weg naar huis te nemen en de rest van de dag te rusten. De dag erna zou alles vergeten zijn en ik zou mijn voorbereiding op het WK XTERRA ongestoord kunnen verderzetten.

IMG_2009

De dag nadien viel toch een beetje tegen. Ik had amper geslapen en mijn nek deed pijn. Ik voelde me ook wat zwak en besloot mijn trainingsprogramma toch wat aan te passen en enkele alternatieve trainingen in te lassen: lange wandelingen en wat losrijden, al dan niet op een spinningsfiets.

DSC_0042

Enkele dagen gingen op deze manier voorbij en de nekpijn verminderde. Maar het slaapprobleem werd erger en erger. Ik sliep maar enkele uren per nacht en het lukte me ook overdag niet om bij te slapen. Ik was constant super gespannen en ik voelde me ook heel agressief. Het bleek uiteindelijk om een whiplash (nekprobleem) en een lichte hersenschudding te gaan. In twee weken tijd heb ik in totaal nog geen 20u geslapen als gevolg van die hersenschudding. Uiteindelijk werd ik zo zwak dat ik allerlei kleine ziektes kreeg: koorts, verkouden, keelpijn, hoofdpijn, hoesten… Ik deed amper sport, maar elke zondag deed ik wel een wedstrijd. In Lanzarote deed ik al hoestend een klimtijdrit en in België een mtb race in Ravels.

1385214_10151930356019216_507206086_n

In Ravels voelde ik me behoorlijk gezond en dat gaf me moed voor Maui. Het was exact één week voor het WK en ik ging er dus van uit dat ik gezond aan de start ging staan. Ik zou niet in topvorm zijn, maar met de basis van een heel jaar te trainen en te racen zou ik ook al wel mijn plan kunnen trekken. Die nacht begon ik aan de reis naar Maui. Het was mijn 8ste keer dat ik naar Hawaii afreisde, maar het was de eerste keer dat ik besefte hoe zwaar die trip eigenlijk wel is. De slechte kwaliteit van de lucht in het vliegtuig, het verstoorde slaapritme, de ongezonde voeding, … normaal doet het me niets. Maar deze keer kreeg ik de volle lading omdat mijn lichaam eigenlijk nog niet hersteld was. Ik kwam volledig gebroken in Maui toe.

DSC_0817

Deze eerste dagen probeerde ik nog wat het parcours te verkennen, maar ik kraakte helemaal. Noodgedwongen besloot ik om niet meer buiten te komen tot aan de wedstrijd. Mijn nek zat ook weer helemaal vast, maar Tim De Vilder, ook deelnemer aan het WK, kon me van de meeste hinder verlossen.

1384160_10202244159809848_1686438702_n

Zondag 27 oktober was het dan zo ver. Ik wist dat ik niet goed ging presteren, maar er is toch altijd een beetje hoop. Ik besloot om aan de wedstrijd te beginnen alsof er niets aan de hand was, maar wanneer ik zou voelen dat het niet goed met me ging zou ik vertragen en rustig verder doen.

DSC_0850

DSC_0842

Eigenlijk was er al een signaal dat het een zeer zware dag ging worden toen ik rustig van het hotel naar de wisselzone reed om in te checken. Het was 6u45, de zon was nog niet eens aan het schijnen en ik kwam na 20min fietsen kletsnat van het zweet toe aan de wisselzone. Van acclimatisatie was niet veel in huis gekomen door ziek binnen te blijven.

DSC_0883

 

1378785_10201508036195644_837425413_n

De wedstrijd zelf dan. Zoals gepland begon ik stevig aan de wedstrijd, maar al na 200m besloot ik gas terug te nemen. Ik voelde me meteen veel te zwak. De rest van de wedstrijd deed ik rustig verder. Uiteindelijk bleek dat “rustig verder doen” ook nog te zwaar was voor mijn te zwak en niet-geacclimatiseerd lichaam.

1424278_10151947282366049_1057424500_n

 

DSC_0982

 

DSC_0987

Op een kilometer van de aankomst ging bij mij het licht uit en ik werd opnieuw wakker in de medische tent met een zuurstofmasker op mijn mond en een baxter in mijn arm. Kris Coddens vertelde me wat er gebeurd was en wat hij gezien had. Ik was vooral blij dat hij vertelde dat ik de finish gehaald had. Zowel Stijn Kiekens als Kris hadden me de laatste meters van de race moeten ondersteunen omdat ik het volgens hen anders niet zou gehaald hebben. Ik ben hen dan ook super dankbaar want het zou echt belachelijk geweest zijn had ik daar op enkele honderden meters van de aankomst blijven liggen zijn.

JT finish

 

medical

De uren na die baxter voelde ik me goed. Ik had zelfs de energie om ’s avonds naar de awards ceremonie en de party te gaan. De dagen erna waren weer een ramp en weer was er die lange reis die toch zo zwaar bleek te zijn.

DSC_1095

1450758_238568836299442_576046571_n

1383812_10152070683572652_256634762_n

Het heeft me weer twee volledige weken na de wedstrijd gekost om gezond te worden. Gedurende die twee weken deed ik niets, helemaal niets. Na 10 dagen begon ik me eindelijk beter te voelen en sindsdien ging het elke dag beter. We zijn nu 7 weken na die crash en ik heb de voorbije week 4 korte trainingen met succes afgewerkt. Met succes bedoel ik dat ik me de dag nadien ook normaal voelde. Ik kan nu met zekerheid zeggen dat dit allemaal achter de rug is. Alleen van de whiplash heb ik nog een beetje last, maar dit zou binnen enkele weken ook moeten verdwenen zijn. 7 weken en 8kg later ben ik er eindelijk van verlost!

gewicht

Normaal gezien neem ik gedurende de winterperiode deel aan cyclocross wedstrijden en off-road duatlons. Dit zit er dit jaar jammer genoeg niet in. Ik heb besloten om de komende maanden geen competities te doen omdat ik echt vanaf nul opnieuw moet opbouwen en ik wil daar ook mijn tijd voor nemen. Vanaf mei kan je een herboren versie van mezelf verwachten op het hoogste off-road niveau.

Plaats een reactie via facebook

Plaats een reactie op de website Geplaatst in Just Blogging, Race Reports Getagged , , , , , ,