Categorie archieven: Race Reports

Timanfaya Sprint Triatlon

De voorbije maanden zijn er enkele persoonlijke records gesneuveld. Bijna 2 maanden zonder sport, met 77kg was ik op mijn zwaarst ooit, meer dan 3 maanden non-stop in België verbleven en ik had sinds het WK XTERRA aan geen enkele wedstrijd deelgenomen. Alles stond in het teken om fysiek en mentaal te herstellen van dit:

JT finish

medical

Er waren ook nog positieve records gesneuveld. Met de hulp van het ZORO zwemteam zwom ik mijn snelste 100m ooit op training. Ook met het JimThijsTrainingTeam waren enkele hoopgevende dingen gebeurd. In ieder geval, ik ben weer fit, sta weer scherp en ben kerngezond!

DSC_0296

Ik was dus enorm benieuwd naar wat ik momenteel waard ben en was enthousiast om eindelijk nog eens aan de start van een wedstrijd te staan. In tegenstelling tot de voorgaande jaren had ik het cyclocross seizoen aan me laten voorbijgaan. Het was jammer genoeg van moeten.

1898836_573106502780353_1753362190_o

De zwemstart verliep chaotisch en ik geraakte ingesloten. De kopgroep was weg, maar ik voelde me zeer goed in het water en kwam op net geen halve minuut van de leiders uit het water.

1689183_10152231815164216_1459113816_n

Na het zwemmen vormde zich meteen een kopgroep van 10 man, maar al na 2km had ik deze kloof gedicht. Dat deze eerste kilometers lichtjes bergop gingen speelde blijkbaar in mijn voordeel.

DSC_0364

In het kleine peloton verveelde ik me dus ben ik enkele kilometers later maar gaan aanvallen. Dit is uiteraard niet de meest verstandige keuze, maar ik wou wat competitieritme opdoen voor de off-road triatlons. Aan 150watt in een peloton rijden kan ik op training genoeg doen. Niemand reageerde meteen op mijn aanval en ik stond er dus alleen voor. 12km solo. Jammer genoeg reageerden Per Bittner en Sephen Bayliss pas enkele kilometers later, want ik had liever met een groepje van 3 gereden dan alleen.

1620929_10152231831379216_1880340145_n

Vlak voor de wisselzone hadden we nog 2 ronde punten in een afdaling. Er reed geen enkel voertuig van de organisatie voor me uit om ons aan te kondigen. De politie had die ronde punten nog niet afgezet en ik moest twee keer al slalommend tussen panikerende politieagenten en chauffeurs langs die ronde punten. Op zich wel avontuurlijk, maar ik verloor veel snelheid. Toen ik aan de wisselzone kwam hadden Bittner en Bayliss net de kloof gedicht. Ik was een ideaal mikpunt en verkeersvrijmaker voor hen geweest. Dedju!

1900110_10151881229752096_1432497062_n

LR3F3666

Ik voelde meteen dat ik veel sterker liep dan Bayliss en Bittner, maar vanuit het peloton kwamen twee snelle jonge Spanjaarden naar me toegesneld.

1614588_573106986113638_1858999451_o

Ik kon een tijdje hun tempo aan, maar in de laatste kilometer moest ik toch 5 seconden prijsgeven. LR3F3667

LR3F3723

Kort samengevat: de voorbije maanden zijn goed verlopen want deze eerste intensieve inspanning van 2014 was meteen een succes omdat ik bij de 3 sporten een zeer goed gevoel had. Verliezen met enkele seconden is wel hatelijk.

1947427_10152231841924216_1854153478_n

Captura de pantalla de 2014-02-16 08-59-56

 

 

Plaats een reactie via facebook

Plaats een reactie op de website Geplaatst in All over the world, Race Reports Getagged , , , , , , ,

Het volledige verhaal

JT finish

Nu ik enkele korte maar leuke trainingen achter de rug heb en me voor het eerst sinds veel te lang weer gezond voel zal ik eens het volledige verhaal doen. Bij wijze van afsluiter.

Op 6 oktober kwam ik op stage in Lanzarote hard ten val met de mountainbike. Op een vulkaan waar ik al wel honderd keer al mountainbikend of al lopend passeerde ging ik plots overkop. Een met Sahara-zand bedekte steen zal de boosdoener geweest zijn. Ik landde met mijn hoofd op een lava rots en met de rest van mijn lichaam lag ik als een puzzel tussen de andere rotsen. Ik bleef een tijdje onbeweeglijk liggen. Toen ik tot het besef kwam dat ik dit overleefd had ging ik over naar de volgende stap: kon ik nog bewegen? Voor ik het wist stond ik weer recht en begon te lachen. “Een mirakel, ik heb niet eens een schrammetje, ik ben onsterfelijk”, fantaseerde ik. Mijn helm was wel in twee, mijn nek deed wat pijn en mijn fiets en Oakley lagen wat verder naar beneden langs de vulkaan. Voor de rest was er geen enkel probleem. Ik besloot de kortste weg naar huis te nemen en de rest van de dag te rusten. De dag erna zou alles vergeten zijn en ik zou mijn voorbereiding op het WK XTERRA ongestoord kunnen verderzetten.

IMG_2009

De dag nadien viel toch een beetje tegen. Ik had amper geslapen en mijn nek deed pijn. Ik voelde me ook wat zwak en besloot mijn trainingsprogramma toch wat aan te passen en enkele alternatieve trainingen in te lassen: lange wandelingen en wat losrijden, al dan niet op een spinningsfiets.

DSC_0042

Enkele dagen gingen op deze manier voorbij en de nekpijn verminderde. Maar het slaapprobleem werd erger en erger. Ik sliep maar enkele uren per nacht en het lukte me ook overdag niet om bij te slapen. Ik was constant super gespannen en ik voelde me ook heel agressief. Het bleek uiteindelijk om een whiplash (nekprobleem) en een lichte hersenschudding te gaan. In twee weken tijd heb ik in totaal nog geen 20u geslapen als gevolg van die hersenschudding. Uiteindelijk werd ik zo zwak dat ik allerlei kleine ziektes kreeg: koorts, verkouden, keelpijn, hoofdpijn, hoesten… Ik deed amper sport, maar elke zondag deed ik wel een wedstrijd. In Lanzarote deed ik al hoestend een klimtijdrit en in België een mtb race in Ravels.

1385214_10151930356019216_507206086_n

In Ravels voelde ik me behoorlijk gezond en dat gaf me moed voor Maui. Het was exact één week voor het WK en ik ging er dus van uit dat ik gezond aan de start ging staan. Ik zou niet in topvorm zijn, maar met de basis van een heel jaar te trainen en te racen zou ik ook al wel mijn plan kunnen trekken. Die nacht begon ik aan de reis naar Maui. Het was mijn 8ste keer dat ik naar Hawaii afreisde, maar het was de eerste keer dat ik besefte hoe zwaar die trip eigenlijk wel is. De slechte kwaliteit van de lucht in het vliegtuig, het verstoorde slaapritme, de ongezonde voeding, … normaal doet het me niets. Maar deze keer kreeg ik de volle lading omdat mijn lichaam eigenlijk nog niet hersteld was. Ik kwam volledig gebroken in Maui toe.

DSC_0817

Deze eerste dagen probeerde ik nog wat het parcours te verkennen, maar ik kraakte helemaal. Noodgedwongen besloot ik om niet meer buiten te komen tot aan de wedstrijd. Mijn nek zat ook weer helemaal vast, maar Tim De Vilder, ook deelnemer aan het WK, kon me van de meeste hinder verlossen.

1384160_10202244159809848_1686438702_n

Zondag 27 oktober was het dan zo ver. Ik wist dat ik niet goed ging presteren, maar er is toch altijd een beetje hoop. Ik besloot om aan de wedstrijd te beginnen alsof er niets aan de hand was, maar wanneer ik zou voelen dat het niet goed met me ging zou ik vertragen en rustig verder doen.

DSC_0850

DSC_0842

Eigenlijk was er al een signaal dat het een zeer zware dag ging worden toen ik rustig van het hotel naar de wisselzone reed om in te checken. Het was 6u45, de zon was nog niet eens aan het schijnen en ik kwam na 20min fietsen kletsnat van het zweet toe aan de wisselzone. Van acclimatisatie was niet veel in huis gekomen door ziek binnen te blijven.

DSC_0883

 

1378785_10201508036195644_837425413_n

De wedstrijd zelf dan. Zoals gepland begon ik stevig aan de wedstrijd, maar al na 200m besloot ik gas terug te nemen. Ik voelde me meteen veel te zwak. De rest van de wedstrijd deed ik rustig verder. Uiteindelijk bleek dat “rustig verder doen” ook nog te zwaar was voor mijn te zwak en niet-geacclimatiseerd lichaam.

1424278_10151947282366049_1057424500_n

 

DSC_0982

 

DSC_0987

Op een kilometer van de aankomst ging bij mij het licht uit en ik werd opnieuw wakker in de medische tent met een zuurstofmasker op mijn mond en een baxter in mijn arm. Kris Coddens vertelde me wat er gebeurd was en wat hij gezien had. Ik was vooral blij dat hij vertelde dat ik de finish gehaald had. Zowel Stijn Kiekens als Kris hadden me de laatste meters van de race moeten ondersteunen omdat ik het volgens hen anders niet zou gehaald hebben. Ik ben hen dan ook super dankbaar want het zou echt belachelijk geweest zijn had ik daar op enkele honderden meters van de aankomst blijven liggen zijn.

JT finish

 

medical

De uren na die baxter voelde ik me goed. Ik had zelfs de energie om ’s avonds naar de awards ceremonie en de party te gaan. De dagen erna waren weer een ramp en weer was er die lange reis die toch zo zwaar bleek te zijn.

DSC_1095

1450758_238568836299442_576046571_n

1383812_10152070683572652_256634762_n

Het heeft me weer twee volledige weken na de wedstrijd gekost om gezond te worden. Gedurende die twee weken deed ik niets, helemaal niets. Na 10 dagen begon ik me eindelijk beter te voelen en sindsdien ging het elke dag beter. We zijn nu 7 weken na die crash en ik heb de voorbije week 4 korte trainingen met succes afgewerkt. Met succes bedoel ik dat ik me de dag nadien ook normaal voelde. Ik kan nu met zekerheid zeggen dat dit allemaal achter de rug is. Alleen van de whiplash heb ik nog een beetje last, maar dit zou binnen enkele weken ook moeten verdwenen zijn. 7 weken en 8kg later ben ik er eindelijk van verlost!

gewicht

Normaal gezien neem ik gedurende de winterperiode deel aan cyclocross wedstrijden en off-road duatlons. Dit zit er dit jaar jammer genoeg niet in. Ik heb besloten om de komende maanden geen competities te doen omdat ik echt vanaf nul opnieuw moet opbouwen en ik wil daar ook mijn tijd voor nemen. Vanaf mei kan je een herboren versie van mezelf verwachten op het hoogste off-road niveau.

Plaats een reactie via facebook

Plaats een reactie op de website Geplaatst in Just Blogging, Race Reports Getagged , , , , , ,

XTERRA Worlds

I finished the XTERRA World Championships because of the support of many age-group athletes who encouraged me to keep on going. I would like to thank all of them and especially Stijn Kiekens and Kris Coddens who carried me across the finish line. I have no memory of the last mile of the race, so if you helped me in some way, thank you. The XTERRA Family is amazing. Apparently this brutal course wasn’t suited for people who recover from a brain concussion 😉 And thanks for all the kind messages these last weeks. Because of your support I kept on believing in myself. I’m grateful to be here and to finish the race. Next year I’ll be back to perform on the highest level and to cheer for all these amazing athletes who were so kind to me today.

Plaats een reactie via facebook

Plaats een reactie op de website Geplaatst in * English, Race Reports

EK Cross Triatlon, Oostenrijk

Een week nadat ik Canarisch kampioen Sprint Triatlon geworden was nam ik in Mancha Blanca deel aan een xc mountainbike wedstrijd. Het ging zeer goed en ik finishte 2de.

DSCN0185

1170779_10201779764277474_1809270553_n

Enkele dagen later vertrok ik met veel vertrouwen naar Oostenrijk voor het EK. Onze rit duurde 8u langer dan verwacht omdat de auto het ter hoogte van Kaiserslautern begaf. Met een vervangwagen kwamen Jasmin en ik uiteindelijk rond 1u30 ’s nachts toe aan de Wofgangsee. Geen paniek, ik kon nog 3 nachten uitslapen vooraleer de wedstrijd van start zou gaan.

DSCN0236

Het parcours was een klein beetje een ramp als je je aan een off-road wedstrijd verwacht. 50% op grindpaden, 40% asfalt en 10% echt off-road. Er was 1 afdaling die we 2x moesten nemen die min of meer technisch te noemen viel.  Het lopen was volledig vlak en voor 90% op grindpaden en 10% op gras.

DSCN0257

DSCN0272

Balasz2

!cid_inlineImage3

De wedstrijd zelf dan. Het zwemmen ging vlot en ik voelde me sterk. Toch moest ik de grote groep laten gaan. Vreemd want er zaten verschillende mannen in die soms achter mij uit het water komen. Gelukkig panikeerde ik nooit en bleef ik gewoon mijn eigen ding doen. Ik kwam wel pas als 18de en op bijna 2 minuten van de leiders uit het water.

DSCN0286

DSCN0305

DSCN0313

DSCN0319

Balasz5

 

Balasz6

Het mountainbiken verliep zoals verwacht nogal vreemd. Door de snelle omloop ontstonden er verschillende kleine groepjes en werd er overal goed samengewerkt. We reden regelmatig aan 40km/u en draaiden goed rond zodat iedereen wat kopwerk deed. Op de hellingen kon je dan proberen op te schuiven. Echte verschillen maken was dus moeilijk, maar tot mijn verbazing lukte het me toch af een toe om wat plaatjes op te schuiven. Ik gebruikte de afdalingen ook om van het ene groepje naar het andere te rijden.

DSCN0340

1185243_10201618329755847_1031223578_n

Balasz1

Balasz3

Balasz4

DSCN0351

Uiteindelijk kwam ik als 9de in de wisselzone. Halverwege het lopen had ik amper 1 iemand voorbij gestoken. Onderweg hadden ze regelmatig “11” geroepen dus ik ging er van uit dat ik nu dus 10de liep. Ik had niet door dat dit controleurs waren die checkten of we nergens het parcours afsneden en dat “11” gewoon mijn startnummer was.

DSCN0355

DSCN0363

Tijdens de 2de helft van het lopen begon ik precies wat sneller te lopen en alle anderen wat trager. Regelmatig haalde ik wat tegenstanders in . Met nog een paar honderd meter te gaan kwam ik aansluiten bij een duo dat op de 4de plaats liep. Ik had al lang geen besef meer op welke positie ik me toen begaf. Zonder twijfelen begon ik te sprinten en was maar al te gelukkig toen ik voor hen over de streep kwam. De supporters waren dolenthousiast met mijn inhaalrace en informeerden me dat ik 4de was. Yeah, het laatste getal dat ik hoorde was 11de dus 4de was echt leuk om te horen. Alhoewel, 4de blijft wel een kl#te plaats. Ik had zo graag op het podium gestaan. 4de op het WK Ironman in mijn age-group, 4de op het WK duatlon bij de junioren, 4de op het EK XTERRA in 2008… Het wordt tijd dat ik op een groot kampioenschap eens het podium haal.

DSCN0364

DSCN0358

DSCN0372

DSCN0370

Maar ik ben vooral o zo blij dat iedereen me na vorig jaar is blijven steunen. Door al de hulp van familie, vrienden en sponsors ben ik altijd blijven geloven dat er een einde ging komen aan de mindere periode. Ik hoop dat dit verhaal mensen kan inspireren om in zichzelf te blijven geloven en naar eerlijke oplossingen te zoeken. Niemand is tegen ons en we krijgen alleen wat we zelf echt willen en geloven. Dus waarom zouden we altijd realistisch moeten zijn? Waarom zouden we niet mogen dromen?

En omdat er voor alles een eerste keer is…Hier met bewijsmateriaal. Al vrees ik dat er nog veel werk aan de winkel is vooraleer ik dit zonder smoelen te trekken kan binnenkrijgen:

Plaats een reactie via facebook

Plaats een reactie op de website Geplaatst in Geen categorie, Race Reports Getagged , , , , , ,

XTERRA Czech

Leuk uitzicht vanuit onze kamer

IMG00455-20130807-1742

 

Jasmin kon het niet laten om haar ook eens te laten gaan

IMG00456-20130807-1903

 

Een ingenieur van Look Bikes wil mijn bike wel eens testen

1185848_10201838970675078_1592836284_n

582293_10201838969475048_1982739780_n

Als we XTERRA Greece even buiten beschouwing nemen is dit al mijn 4de XTERRA op rij die ongeveer volgens hetzelfde patroon verloopt: goed zwemmen, zonder te forceren op de fiets in de top 5 terechtkomen, dan wegzakken en in het lopen moeten knokken voor een top 10 plaats. Allemaal goed en wel, maar ik wil weer.

1081093_561480383888134_1955029362_n

In Tsjechië was het dus niet anders. Zonder enige moeite kwam ik met een omvangrijke groep uit het water.

1082243_561480380554801_849649221_n

 

992289_561480377221468_2045351268_n

 

BILD0399

Ik voelde me super goed maar besloot toch mijn eigen tempo te rijden en niet iedereen van mijn zwemgroep te volgen. Na enkele fantastische afdalingen waarbij ik heel wat plaatsen en tijd goedmaakte belandde ik dan plots op de 5de plaats.

1000572_10200760492394742_550983541_n 1167901_561480373888135_1603100481_n BILD0401

De eerstvolgende kilometers bergop gingen ook vlot en ik kon mijn plaats vasthouden. Maar op de vlakkere stukken in de tweede helft van het mountainbikegedeelte moest ik regelmatig eens iemand laten voorgaan. “Niet panikeren, ik haal ze wel weer in bij het lopen” was mijn gevoel op dat moment.

BILD0402

Dat gevoel was tijdens de eerste loopkilometers ver te zoeken. Ik begon als 10de aan het lopen en na 5km strompelen liep ik nog altijd als 10de. In plaats van plaatsen te winnen was ik uiterst bang dat ik posities zou verliezen en buiten de top 10 zou eindigen.

BILD0411

Plots ging het dan toch beter. En dan plots extreem goed. Ik begon te lopen alsof ik één van de Borléés was en kon dit tot aan de finish volhouden. Een zalig gevoel, afzien maar toch vliegen. In die roes was ik blijkbaar nog iemand voorbijgestoken waardoor ik als 9de finishte.

BILD0415 1078050_561480367221469_340036311_n

Conclusie: de conditie is zeker goed en de miserie van vorig jaar kan ik nu wel helemaal achter mij laten. Dat is volledig onder controle. Wat nu echt moet opgelost worden is het minder presteren in het midden van de wedstrijd. Ondanks dat 9de nu ook geen immens straf nummer is ben ik toch tevreden. Ik VOEL dat het goed zit, ik VOEL me goed.

1175491_10201838967034987_1085467091_n

Plaats een reactie via facebook

2 Reacties Geplaatst in Race Reports Getagged , , , ,