Berichten met tag: Eddy Buts

Winst in Putte

Ok, dit is nieuw. Winnen zonder echt te moeten forceren. Normaal verloopt een off-road duatlon bij mij als volgt: met de kopgroep beginnen lopen, de helft van het mountainbikeonderdeel wegrijden van de betere lopers, de andere helft serieus in de problemen komen wanneer de sterkere bikers me inhalen of voorbijsnellen, soms een beetje standhouden maar meestal redelijk wat tijd verliezen op die sterke fietsers en dan hopen dat ik die achtstand kan verkleinen en hopelijk wegwerken tijdens de afsluitende loopproef.

Na 12 maanden investeren in mijn uithouding en kracht op de fiets is er een duidelijk verschil merkbaar in het wedstrijdverloop. Vorige maand kon ik in Zonhoven voor het eerst standhouden in de kopgroep met de sterke bikers, gisteren kon ik zelfs verhinderen dat er iemand terug kwam op de fiets nadat ik al tijdens het lopen een kloofje geslagen had. Niet alleen gaf het een zeer goed gevoel dat al het werk stilaan beloond wordt, ik had ook een zalig alles-onder-controle-gevoel ipv alles te moeten ondergaan.

De weg is nog lang, vol hindernissen, boeiend en verrijkend. Ik zit alvast op de juiste weg.  

Nog even over de wedstrijd. Het is een absolute aanrader: prachtige en technische omloop, zeer mooie omgeving en een toporganisatie. Hou de datum voor de editie 2012 maar in de gaten want dit jaar was deze wedstrijd al enkele weken op voorhand volzet (volledig terecht).

Proficiat aan Eddy Buts (tweede), Rob Douwen (derde) en alle deelnemers die de finish van deze mooie wedstrijd haalden.

Plaats een reactie via facebook

2 Reacties Geplaatst in Race Reports Getagged , , , ,

2de in Zonhoven

Vreemd hoe het soms allemaal loopt. De off-road duatlon van Zonhoven is tot nu toe al altijd een ramp geweest voor mij. Er zijn edities geweest waar ik moest knokken voor een top10 plaats. Meestal kan ik in het lopen vlot mee, maar verlies ik veel tijd tijdens de tweede helft van het mountainbikeonderdeel. Dit jaar bekeek ik de deelnemerslijst en viel bijna achterover. Naast enkele sterke duatleten was ook top-mountainbiker Olivier Labie van de partij. Ik voorspelde dat hij met meer dan vijf minuten voorsprong zou winnen. In het lopen zou hij wel wat te kort komen, maar hij zou ons op minuten zetten bij het mtb’en. Bij mtb races fietst hij toch telkens een grote voorsprong op mij bij mekaar.

Los van dit alles stond ik ook niet echt fris aan de start. De dag voordien was er een fietsbeurs in Kortrijk waar ik de hele dag mee bezig was. Natuurlijk moet je dit niet doen de dag voor een wedstrijd, maar je moet ook keuzes maken. Er waren 3 sponsors van mij (Skinfit, Herzog en Squeezy) die met een stand in Kortrijk stonden. Het is dan maar een kleine moeite om die mensen een bezoekje te brengen. Prioriteiten he. De dag voor het WK in Maui mag er het spectaculairste evenement naast mij gebeuren, dan zal ik wel binnen blijven en rusten.

Nu de wedstrijd zelf. Van bij de start vlotte het niet. Ik verloor continu wat meters op de leiders en begon ongeveer als 10de met 20seconden achterstand te fietsen. Ondanks een geen al te best gevoel reed ik de kloof met de leiders dicht. Vreemd, normaal verlies ik net hier in Zonhoven altijd de wedstrijd. Nog vreemder, het tempo dat de straffe man in het blauw ontwikkelde kon ik net aan, maar blijkt voor de rest net te snel te zijn. En dan nog vreemder, Labie, de man van wie ik verwachte dat hij me voorbij zou flitsen, kon pas na half koers de kloof dichten. Hij deed daarna ook geen pogingen om afstand te nemen van ons. Dus… ik kon vreemd genoeg niet goed lopen maar reed verbazend goed, Labie was nog niet op zijn normaal niveau aan het koersen (of had hij teveel energie gestoken in het lopen), en die straffe, onbekende man in het blauw bleef maar snel rijden. Voor mij was hij onbekend, maar voor de toeschouwers niet. Telkens we langs het publiek passeerde hoorde ik “SVEN!!!!!”. Dus zijn voornaam kende ik snel. Ondertussen weet ik dat het om Sven Moris gaat. Eddy Buts, ploegmaat van Moris, liet me via facebook weten dat Moris een ex-loper is die sinds enkele jaren aan wielrennen doet. Vanaf dit jaar start hij ook met duatlon.

Daar zat ik dan, verrassend genoeg in de kopgroep met een voor mij onbekende en een top-mountainbiker, daar waar ik dacht dat ik door allemaal andere gasten op minuten zou gezet worden.

Tijdens de afsluitende loopproef was het weer hetzelfde verhaal als bij de eerste loopproef. Het ging gewoon niet goed. Ik liep wel sneller dan Labie, maar het lukte niet om echt snel te lopen. Moris won overtuigend.

 Ondertussen blijft het hier maar regenen. Nog een weekje en we zitten in Lanzarote. Aftelleeeeeuuuuuh!

Plaats een reactie via facebook

Plaats een reactie op de website Geplaatst in Race Reports Getagged , , , , , ,

Grobbendrek

 

Deze foto vat zowat de hele duatlon van Grobbendonk samen:

 *Geen zadel: na enkele kilometers fietsen hoorde ik een “krak” onder mijn zitvlak. Ik vreesde het ergste. Het klonk alsof mijn zadel brak en ik ging moeten opgeven. Ondanks dat mijn zadel heen en weer schommelde (en ik hierdoor meer en meer rugpijn kreeg) kon ik verder rijden. Waarschijnlijk was het zadel gewoon losgekomen. Tot ik 5km voor het einde plots langs de kant stond met mijn zadel in de hand. Oplossing: zadel weggooien en al rechtstaand verder fietsen.

*Modder: bij de verkenning zag alles er nog redelijk uit. Maar een uur voor de start begon het hard te regenen met als gevolg dat het parcours omgedoopt werd tot één grote modderpoel.

*Semi slick Notubes banden: normaal gezien niet echt voor de winter geschikt. Ik had andere banden bij maar kon me tijdens de verkenning net rechthouden. Het zou dus tijdens de wedstrijd ook wel lukken dacht ik, dus wisselde ik niet naar banden met meer (of toch iets van) profiel. Natuurlijk bleek dit een zeer slechte keuze te zijn, maar ik had de indruk dat ik er toch nog sneller dan de rest mee door de bochten ging. Techniek is belangrijker dan profiel.

*Donker: In het midden van de dag werd het precies donker door de weersomstandigheden. Dit in combinatie met enkele grammen zand in de ogen en de dichte bebossing maakte het duidelijk afgepeilde parcours (knappe organisatie trouwens) soms moeilijk zichtbaar.

*Ik startte met nummer 1 en won. De tweede keer al deze week en de derde keer op rij sinds ik van Hawaii terug ben. Maar ik heb er voor moeten knokken.

Het lopen ging vlot maar niet super. Ik had precies geen zin om snel te lopen. Al de krachttraining om “snel” te lopen in Maui heeft wat van mijn natuurlijke loopsnelheid afgenomen. Maar wat “natuurlijk” is komt ook zeer snel terug. Waarschijnlijk is het door deze wedstrijd mee te doen al weer op niveau.

We kwamen met 5 in de wisselzone en dan…was ik weg. Van de eerste trap schoot ik vooruit en de eerste keer dat ik omkeer zag ik niemand. Cool. Later bleek dat Paul Embrechts materiaalpech kende in het begin en zo de vermoedelijke aansluiting miste. Na 2/3 van het mountainbiken kwam Eddy Buts aansluiten (amai die was vuil dacht ik toen, maar we zagen er blijkbaar allemaal zo uit) en ik kon vlotjes volgen. Indien mijn rug en/of zadel het niet zouden begeven zou dit de gemakkelijkste duatlonzege uit mijn carrière worden. De achterstand met de andere deelnemers was opgelopen tot meer dan een minuut en ik ging er van uit dat ik wel veel sneller zou lopen dan mijn metgezel.

Met nog 5km te mountainbiken brak mijn mooi “Tune” zadel dan toch af, en snelle Eddy was weg. Ik moest de laatste kilometers al rechtstaand afwerken en ZEKER niet gaan zitten. Er staken immers 4 messen (overblijfsels van wat ooit mijn zadel was) uit mijn zadelpen. Ik heb er trouwens nu nog enkele wondjes van, maar niets ergs. Ik hoopte dat ik mijn 2de plaats toch nog veilig kon stellen en bleef alles geven. De bochten nam ik belachelijk traag en de benen zagen af. Hopen op een snelle wissel zat er ook niet in. Normaal doen we onze schoenen al fietsend uit, maar zonder zadel, en dus al rechtstaand (en met handen en schoenen vol modder) ging dit natuurlijk niet. Ik kon toch nog als tweede beginnen lopen en zag tot mijn grote verbazing dat Eddy Buts niet zo heel ver voor me uitliep. Maar al dat rechtstaan op de fiets had redelijk wat krachten gekost. De eerste kilometer liep ik niet echt snel. Daarna werd de kloof plots veel kleiner. Een kilometer voor de aankomst kon ik de leiderspositie opnieuw innemen en behouden.

Ik probeerde mijn truitje nog wat moddervrij te krijgen voor den tv, maar de sponsors zal ik wel nog eens op een andere manier in de belangstelling brengen. Het was trouwens leuk dat Skinfitbaas Bart Huyskens het vieze weer trotseerde en me zag winnen. Ik denk dat wij de enigen waren (hij als toeschouwer en ik als atleet) die geen kou hadden. Skinfit rules. Ik zal Jasmin ook maar eens in Skinfit uitdossen want ze heeft haar uitstekend begeleidingswerk kletsnat en al bibberend moeten uitvoeren. Respect aan alles deelnemers, toeschouwers en organisatoren. Ik denk dat er veel verhalen over de winterduatlon van Grobbendonk 2010 jaren zullen meegaan.

Zondagochtend heb ik weer een cyclocrosswedstrijd. In Hofstade en met enkele sterke tegenstanders.

Plaats een reactie via facebook

4 Reacties Geplaatst in Race Reports Getagged , , , , ,