Berichten met tag: kiné

ribbekes

Eerst en vooral: bedankt voor jullie steun. Ik kreeg zoveel mails en berichten via facebook en twitter dat ik me soms Justin Bieber waande. Na een dokter- en kinébezoek weet ik ondertussen wat er juist aan de hand is. Twee gekneusde en één gebroken rib. Hoe pijnlijk dit ook lijkt (en geloof me, al te vaak is het ook zo), het is geen ramp. Roel Bockstal tapete (lees: teejpte) me zeer vakkundig in waardoor het dagelijks leven al wat aangenamer wordt. Maar wanneer ik opnieuw echt zal kunnen trainen blijft nog een vraagteken. Niet dat er enige reden tot paniek is. We gaan er van uit dat ik binnen de zes à acht dagen opnieuw voluit zal kunnen trainen. Deze week ging ik het sowieso wat rustiger aan doen, dus qua timing is het haast ideaal. Wat veel minder ideaal is, is dat komende zondag de off-road duatlon van Geel op het programma stond. Of kan ik toch nog “staat” schrijven? Ik vrees dat deze wedstrijd enkele dagen te vroeg zal komen om pijnvrij aan de start te staan. Maar weet je wat, laat ons hopen.

Misschien zitten jullie nog te wachten op een spectaculair verhaal. Hoe kom ik aan deze breuk? Dat het tijdens een mountainbiketechniektraining gebeurd is zal wel geen verrassing zijn. Jammer genoeg kan ik nu geen verhaal vertellen waarin de woorden “salto, rotsen, hoge sprong, drop,  kombocht, limieten opzoeken, honden, risico, afgrond, …” in voorkomen. Pierre Burton (Barracuda) was getuige van mijn val dus ik zal maar eerlijk mijn verhaal doen.

Op een net-wel-net-niet beklimming was ik aan het testen hoever ik mijn Tomac bike kreeg. Op het steilste stuk ging het net niet en moest ik voet aan grond zetten. Daar waar ik mijn voet zette was het net iets te diep zodat ik achterover viel met mijn fiets in de hand. Omdat ik wel af en toe eens val met de mtb had ik de juiste reflexen. Ik ving de schok op en rolde zachtjes over de malse bosgrond. Normaal had ik hier dus niets aan over moeten houden, ware het niet dat er net ter hoogte van mijn ribben een kei dikke kei lag. Kei stom. Het gevecht tussen de ribben en de kei werd door de kei gewonnen. Gedurende een fractie van een seconde namen mijn ribben tegen hun zin de vorm van die kei aan. Het strafste van al is dat die kei helemaal niets had.

Afronden kan ik wel op een zeer positieve manier: ik heb fantastisch sponsornieuws. Meer en meer bedrijven willen mij als uithangbord van hun fantastisch(e) product(en). Een Italiaans fietsschoenmerk zal naast hun gebruikelijke sponsoring samen met mij een off-road triatlonschoen ontwikkelen. Een beveiligingsbedrijf zal me van extra financiële steun voorzien. En dan time:matters…wat kan ik hier op zeggen. Onze samenwerking begon pas vorig jaar en is snel uitgegroeid tot wat het nu is: een droom. Naast hun bijdrage voor 2011 kreeg ik vandaag te horen dat ze me de kans geven om een extra trip naar de USA te maken. De tickets zijn al geboekt, zelfs daar hoef ik me niet mee bezig te houden. Op 5 april vertrek ik naar Xterra Las Vegas en vlieg dan door naar California om deel te nemen aan twee mountainbikeraces van de Sea Otter Classic. Dromen bestaan en de stap naar een professionele triatloncarrière op het hoogste niveau wordt steeds kleiner. Bedankt aan iedereen die me laat dromen en aan iedereen die me helpt die dromen te verwezenlijken.

Plaats een reactie via facebook

1 reactie Geplaatst in Just Blogging Getagged , , , , , ,