Berichten met tag: Lanzarote

Winst in La Graciosa

La Graciosa is een Canarisch eilandje naast Lanzarote. Het is voornamelijk gekend omdat het er zo prachtig bijligt als je vanop Mirardor Del Rio in Lanzarote van het uitzicht geniet.

DSC_0173

Dit is wat je ziet als je vanuit La Graciosa naar de Mirador in Lanzarote kijkt.

DSC_0397

In La Graciosa zijn geen wegen en dus ook geen auto’s! Ideaal voor off-road wedstrijden. Het nadeel is wel dat het vooral brede paden zijn en dat er dus geen sprake is van echt mountainbiken.

1653276_571576276261129_1547398926_n

Er is slechts één manier om naar La Graciosa te reizen: met de boot vanuit Orzola (Lanzarote). Je mag je aan een avontuurlijke 20min met veel golven verwachten.

DSC_0391

Door die hoge golven verliep het zwemmen even avontuurlijk als de overzet met de boot. De boeien waren niet altijd even zichtbaar en dat zorgde soms voor wat verwarring. Maar ik had in tegenstelling tot vorige week een goede start en voelde me heel sterk in het water.

IMG_3065

IMG_3068

IMG_3073

IMG_3085

 

1970772_571575562927867_1764674935_n

IMG_3102

 

Toen ik net met mijn fiets wou vertrekken kwam ook top-favoriet Victor Del Corral de wissel binnen.

IMG_3109

IMG_3110

Ik ging er van uit dat hij die kloof snel ging dichten. Toen ik hem een uur voor de wedstrijd zag werd ik plots heel gelukkig. Door zijn deelname ging ik meteen weten waar ik stond. Ging ik vooral tijd verliezen op de fiets, of was het vooral in het lopen dat hij zou uitpakken? Del Corral heeft al verschillende XTERRA en Ironman wedstrijden gewonnen. Voor hem finishen was dus meer een droom dan iets realiseerbaar. Toch moest ik plots aan een zinnetje denken dat Wouter Beckers en ik vorige week hadden gehoord op een documentaire over motorcross. De documentaire was Amerikaanser dan Amerikaans en één van de coaches moedigde zijn atleten aan met de volgende woorden: Somebody has to win, somebody, why not us! We lagen plat van het lachen. Toen deze woorden door mijn hoofd spookten bij het kruisen van Del Corral tijdens de opwarming kon ik mijn lach niet inhouden. Ik wou dat Wouter er bij was en dat ik dit nog eens kon herhalen in zijn bijzijn. Dat zal voor een volgende wedstrijd dit jaar zijn. Ik besloot dan maar om te stoppen met die overdreven Amerikaanse quotes en me verder op te warmen.

DSC_0403

DSC_0401

Del Corral had na de eerste klim nog steeds een achterstand van 20 seconden op mij en hij kreeg deze kloof blijkbaar niet meteen dicht. Elke keer dat ik omkeek volgde hij op ongeveer dezelfde afstand. Ik was als 6de uit het water gekomen, maar door ons duel had ik na 15km mountainbiken leider Stephen Bayliss bijgehaald. Bayliss kon aanklampen en we begonnen samen aan het lopen. Del Corral volgde nog steeds op 20 seconden.

IMG_3125

IMG_3133

Bayliss liep een heel snelle eerste kilometer en ik dacht zelfs even dat ik ging moeten passen. Derde finishen, op het podium met Del Corral en Bayliss, de andere buitenlandse pro atleten achter mij laten… Ik kon daar best mee leven na al de pech die ik gekend had. Plots begon Bayliss te vertragen en nam ik de leiding over. Niet veel later paste hij helemaal en liep ik alleen op kop. Cool! Terwijl we over het strand liepen moest ik denken aan het duel dat ik in 2012 op het EK zag tussen Make-teammaat Kris Coddens en Del Corral. Ik was zwaar onder de indruk van het niveau dat ze haalden op het strand van Den Haag. Ik genoot van het feit dat ik, ook op een strand, in dezelfde situatie zat.

Wat later maakte ik precies een klik in mijn hoofd. We waren al sinds het zwemmen in mekaars buurt, hij kreeg me op de mountainbike en in de eerste loopkilometers niet te pakken. Waarom zou ik niet kunnen winnen? Met nog 3km te gaan ging ik er voor. Ik was eigenlijk al heel de tijd voluit aan het gaan, dus het kan zijn dat ik mezelf gewoon wijsmaakte dat ik vanaf toen begon te vliegen. In ieder geval, Del Corral kwam niet meer terug en ik won met 22 seconden de Desafio Cross Triathlon van La Graciosa. Ik was overgelukkig. Eindelijk was het gelukt om met toppers mee te strijden voor de overwinning. Om eerlijk te zijn, ik was bijna even gelukkig geweest met een 2de plaats. Het beste van mezelf kunnen geven is een fantastisch gevoel, ongeacht wat het resultaat dan is. Maar met een overwinning maak ik vooral andere mensen heel blij. Familie, vrienden, trainingspartners, sponsors, begeleiders. Al die fantastische mensen die me onvoorwaardelijk bleven steunen als ik weer eens 50ste was geëindigd in een XTERRA waar ik voor de top 5 had moeten meestrijden. Telkens opnieuw op zoek naar oorzaken en oplossingen.

IMG_3141

IMG_3149

Hier zijn alvast enkele van die oplossingen die voor mij een wereld van verschil maken:

*trainen met de meest fantastische trainingspartners/vrienden

*hartslagmeter, wattagemeter en chrono niet gebruiken

*een trainingsvolume vinden dat ik week na week kan herhalen, maand na maand

*veel techniek, weinig intensiteit, veel snelheid

*na veel experimenteren met maaltijden en timing van energieopname voor de wedstrijd ben ik eindelijk tot iets gekomen dat werkt: 10minuten voor de start drink ik een Red Bull en eet ik een BOOOM bar. Ok, beide merken zijn sponsors, maar ik schrijf dat hier niet omdat ik dit moet. Deze combinatie werkt voor mij uitstekend, maar dit is het resultaat van 3 jaar experimenteren. Als je zelf een ritueel hebt dat werkt, behoud dit dan! Bij mij was er steevast iets dat niet klopte en dit is mijn redding.

IMG_3047

*minder reizen zodat mijn leef- en trainingsritme niet te vaak onderbroken wordt. Ook al betekent dit trainen in de regen en modder

*meer rust: geen internet meer op mijn smartphone en een vast slaappatroon

Zo, dat was het dan. Een enorme last valt nu van mijn schouders en ik voel me weer een topper. Afsluiten doe ik met een quote uit een het liedje “Gunpowder” van Wyclef Jean waar ik het veel te lang mee moest doen: “The good things come to those who wait”.

IMG_3151

IMG_3168

IMG_3178

 

IMG_3188

DSC_0420

 

DSC_0429

 

 

Plaats een reactie via facebook

Plaats een reactie op de website Geplaatst in All over the world, Geen categorie, Race Reports Getagged , , , , , , , ,

Timanfaya Sprint Triatlon

De voorbije maanden zijn er enkele persoonlijke records gesneuveld. Bijna 2 maanden zonder sport, met 77kg was ik op mijn zwaarst ooit, meer dan 3 maanden non-stop in België verbleven en ik had sinds het WK XTERRA aan geen enkele wedstrijd deelgenomen. Alles stond in het teken om fysiek en mentaal te herstellen van dit:

JT finish

medical

Er waren ook nog positieve records gesneuveld. Met de hulp van het ZORO zwemteam zwom ik mijn snelste 100m ooit op training. Ook met het JimThijsTrainingTeam waren enkele hoopgevende dingen gebeurd. In ieder geval, ik ben weer fit, sta weer scherp en ben kerngezond!

DSC_0296

Ik was dus enorm benieuwd naar wat ik momenteel waard ben en was enthousiast om eindelijk nog eens aan de start van een wedstrijd te staan. In tegenstelling tot de voorgaande jaren had ik het cyclocross seizoen aan me laten voorbijgaan. Het was jammer genoeg van moeten.

1898836_573106502780353_1753362190_o

De zwemstart verliep chaotisch en ik geraakte ingesloten. De kopgroep was weg, maar ik voelde me zeer goed in het water en kwam op net geen halve minuut van de leiders uit het water.

1689183_10152231815164216_1459113816_n

Na het zwemmen vormde zich meteen een kopgroep van 10 man, maar al na 2km had ik deze kloof gedicht. Dat deze eerste kilometers lichtjes bergop gingen speelde blijkbaar in mijn voordeel.

DSC_0364

In het kleine peloton verveelde ik me dus ben ik enkele kilometers later maar gaan aanvallen. Dit is uiteraard niet de meest verstandige keuze, maar ik wou wat competitieritme opdoen voor de off-road triatlons. Aan 150watt in een peloton rijden kan ik op training genoeg doen. Niemand reageerde meteen op mijn aanval en ik stond er dus alleen voor. 12km solo. Jammer genoeg reageerden Per Bittner en Sephen Bayliss pas enkele kilometers later, want ik had liever met een groepje van 3 gereden dan alleen.

1620929_10152231831379216_1880340145_n

Vlak voor de wisselzone hadden we nog 2 ronde punten in een afdaling. Er reed geen enkel voertuig van de organisatie voor me uit om ons aan te kondigen. De politie had die ronde punten nog niet afgezet en ik moest twee keer al slalommend tussen panikerende politieagenten en chauffeurs langs die ronde punten. Op zich wel avontuurlijk, maar ik verloor veel snelheid. Toen ik aan de wisselzone kwam hadden Bittner en Bayliss net de kloof gedicht. Ik was een ideaal mikpunt en verkeersvrijmaker voor hen geweest. Dedju!

1900110_10151881229752096_1432497062_n

LR3F3666

Ik voelde meteen dat ik veel sterker liep dan Bayliss en Bittner, maar vanuit het peloton kwamen twee snelle jonge Spanjaarden naar me toegesneld.

1614588_573106986113638_1858999451_o

Ik kon een tijdje hun tempo aan, maar in de laatste kilometer moest ik toch 5 seconden prijsgeven. LR3F3667

LR3F3723

Kort samengevat: de voorbije maanden zijn goed verlopen want deze eerste intensieve inspanning van 2014 was meteen een succes omdat ik bij de 3 sporten een zeer goed gevoel had. Verliezen met enkele seconden is wel hatelijk.

1947427_10152231841924216_1854153478_n

Captura de pantalla de 2014-02-16 08-59-56

 

 

Plaats een reactie via facebook

Plaats een reactie op de website Geplaatst in All over the world, Race Reports Getagged , , , , , , ,

Eat ’n train

Exclusive behind the scenes information about my isolated, solitude life in Lanzarote. This is what I ate and trained last week.

Breakfast (eggs, rice cakes and Nutella) and lunch (oatmeal) were every day the same. You can see a picture of my diner for each day. I’m not a good cook so I have to keep it simple.

Sunday:

am: 4h mtb DSC_0345[1]

Monday:

am: 40min run

pm: 2h swim

pm: core stabilityDSC_0346[1]

Tuesday:

am: 2h20 bike

pm: 1h40 runDSC_0354[1]

Wednesday:

am: 2h multi transition training

pm: 2h swim DSC_0356[1]

Thursday:

am: 2h bike + 1h run

pm: 2h swim DSC_0357[1]

Friday:

am: short open water swim

pm: 1h30 bike + 30min run DSC_0362[1]

Saturday:

am: short bike and run session

pm: sprint triathlon race Playa Blanca

pm: 5k run at XTERRA race pace + 10min easy jog DSC_0376[1]

Sunday:

am: 4h mtb DSC_0385[1]

Plaats een reactie via facebook

Plaats een reactie op de website Geplaatst in All over the world Getagged , , ,

EK Cross Triatlon, Oostenrijk

Een week nadat ik Canarisch kampioen Sprint Triatlon geworden was nam ik in Mancha Blanca deel aan een xc mountainbike wedstrijd. Het ging zeer goed en ik finishte 2de.

DSCN0185

1170779_10201779764277474_1809270553_n

Enkele dagen later vertrok ik met veel vertrouwen naar Oostenrijk voor het EK. Onze rit duurde 8u langer dan verwacht omdat de auto het ter hoogte van Kaiserslautern begaf. Met een vervangwagen kwamen Jasmin en ik uiteindelijk rond 1u30 ’s nachts toe aan de Wofgangsee. Geen paniek, ik kon nog 3 nachten uitslapen vooraleer de wedstrijd van start zou gaan.

DSCN0236

Het parcours was een klein beetje een ramp als je je aan een off-road wedstrijd verwacht. 50% op grindpaden, 40% asfalt en 10% echt off-road. Er was 1 afdaling die we 2x moesten nemen die min of meer technisch te noemen viel.  Het lopen was volledig vlak en voor 90% op grindpaden en 10% op gras.

DSCN0257

DSCN0272

Balasz2

!cid_inlineImage3

De wedstrijd zelf dan. Het zwemmen ging vlot en ik voelde me sterk. Toch moest ik de grote groep laten gaan. Vreemd want er zaten verschillende mannen in die soms achter mij uit het water komen. Gelukkig panikeerde ik nooit en bleef ik gewoon mijn eigen ding doen. Ik kwam wel pas als 18de en op bijna 2 minuten van de leiders uit het water.

DSCN0286

DSCN0305

DSCN0313

DSCN0319

Balasz5

 

Balasz6

Het mountainbiken verliep zoals verwacht nogal vreemd. Door de snelle omloop ontstonden er verschillende kleine groepjes en werd er overal goed samengewerkt. We reden regelmatig aan 40km/u en draaiden goed rond zodat iedereen wat kopwerk deed. Op de hellingen kon je dan proberen op te schuiven. Echte verschillen maken was dus moeilijk, maar tot mijn verbazing lukte het me toch af een toe om wat plaatjes op te schuiven. Ik gebruikte de afdalingen ook om van het ene groepje naar het andere te rijden.

DSCN0340

1185243_10201618329755847_1031223578_n

Balasz1

Balasz3

Balasz4

DSCN0351

Uiteindelijk kwam ik als 9de in de wisselzone. Halverwege het lopen had ik amper 1 iemand voorbij gestoken. Onderweg hadden ze regelmatig “11” geroepen dus ik ging er van uit dat ik nu dus 10de liep. Ik had niet door dat dit controleurs waren die checkten of we nergens het parcours afsneden en dat “11” gewoon mijn startnummer was.

DSCN0355

DSCN0363

Tijdens de 2de helft van het lopen begon ik precies wat sneller te lopen en alle anderen wat trager. Regelmatig haalde ik wat tegenstanders in . Met nog een paar honderd meter te gaan kwam ik aansluiten bij een duo dat op de 4de plaats liep. Ik had al lang geen besef meer op welke positie ik me toen begaf. Zonder twijfelen begon ik te sprinten en was maar al te gelukkig toen ik voor hen over de streep kwam. De supporters waren dolenthousiast met mijn inhaalrace en informeerden me dat ik 4de was. Yeah, het laatste getal dat ik hoorde was 11de dus 4de was echt leuk om te horen. Alhoewel, 4de blijft wel een kl#te plaats. Ik had zo graag op het podium gestaan. 4de op het WK Ironman in mijn age-group, 4de op het WK duatlon bij de junioren, 4de op het EK XTERRA in 2008… Het wordt tijd dat ik op een groot kampioenschap eens het podium haal.

DSCN0364

DSCN0358

DSCN0372

DSCN0370

Maar ik ben vooral o zo blij dat iedereen me na vorig jaar is blijven steunen. Door al de hulp van familie, vrienden en sponsors ben ik altijd blijven geloven dat er een einde ging komen aan de mindere periode. Ik hoop dat dit verhaal mensen kan inspireren om in zichzelf te blijven geloven en naar eerlijke oplossingen te zoeken. Niemand is tegen ons en we krijgen alleen wat we zelf echt willen en geloven. Dus waarom zouden we altijd realistisch moeten zijn? Waarom zouden we niet mogen dromen?

En omdat er voor alles een eerste keer is…Hier met bewijsmateriaal. Al vrees ik dat er nog veel werk aan de winkel is vooraleer ik dit zonder smoelen te trekken kan binnenkrijgen:

Plaats een reactie via facebook

Plaats een reactie op de website Geplaatst in Geen categorie, Race Reports Getagged , , , , , ,

Veranderingen

2012 was een zeer slecht jaar voor mij op sportief gebied. Uit alles leer je lessen en trek je conclusies. Nadat ik in Fuerteventura en Knokke de afgelopen weken telkens een prestatie neerzette die veel hoger in te schatten valt dan alles wat ik in 2012 heb laten zien ben ik heel opgelucht. Hier heb je overzichtje met alles wat er de afgelopen winter in mijn leven veranderde:

*Verhuisd van Huldenberg naar Overijse: ik woon nu op wandelafstand van alle plaatsen waar ik haast dagelijks moet zijn: Sportcentrum Watermolen, Begijntjesbad, kiné Roel Bockstal, Osteopaat Alexis Herremans, … Minder tijd onderweg=meer tijd om te trainen en rusten.

*Vast verblijf in Lanzarote: Bijna de hele winter in perfecte temperaturen kunnen trainen. Ook de trails om te biken en te lopen bevatten alles wat er in België niet is: rotsen, zand, lange hellingen.

*Geen coach, alleen nog adviseurs: na het fiasco van vorig jaar wil ik opnieuw alle touwtjes zelf in handen hebben. Ik maak dus opnieuw zelf mijn trainingsschema’s.

*Meer trainen: het trainingsvolume werd opnieuw opgedreven, net als het aantal korte wedstrijden. Het aantal intensieve trainingen per week werd wel gereduceerd.

*Eenvoudiger trainingsschema: ik hou van routine en daar hoort dus een soortgelijk trainingsschema bij. Ik doe ongeveer elke week hetzelfde en maak op die manier opnieuw grote sprongen voorwaarts. Dat kon niet gezegd worden van de ingewikkelde trainingsschema’s die zogezegd mijn energiesystemen trainden zodat ik het beste uit mezelf kan halen. Of aan mijn snelheid en explosiviteit werken… ik werd er sneller van op training, maar werd alleen maar trager in wedstrijd.

*Meten is weten, maar teveel meten en weten leidt af van waar het echt om draait: beter worden. Vorig jaar had ik wattagemeters op al mijn fietsen en gebruikte ik een hartslagmeter tijdens mijn fiets- en looptrainingen. Bij het zwemmen had ik bepaalde tijden per 100m waar ik me aan moest houden. Mijn trainingsschema werd bijgehouden en geanalyseerd in TrainingPeaks. Vanaf december 2012 doe ik het opnieuw zoals vroeger: geen hartslagmeter, geen analyses, geen inspanningstesten, geen wattagemeter op mijn mountainbike. De wattagemeter gebruik slechts één keer per week wanneer ik een kwaliteitstraining op de racefiets afwerk. De chronometer van mijn polshorloge is ook al enkele maanden stuk. Dit leuk voorval zorgt voor een pak minder stress tijdens de zwemtrainingen. Op den duur voel je wel wat snel en traag is, wat goed en slecht is.

*Minder materiaalsponsors: ik heb beslist om zonder fietssponsor verder te gaan. Dit geeft me de unieke kans om zelf mijn materiaal te kiezen en enkel het beste te gebruiken. Niemand kan me dus verplichten om op een bepaald type of merk te rijden, ik beslis alles. Voor een materiaalfreak als mezelf is dit een hele opluchting. Veel minder stress.

*Ik heb beslist om me niet meer druk te maken over de mogelijke dopinggevallen in mijn sport. Ja, het kan dat ze me op een oneerlijke manier kloppen. Ja, het kan dat ze met mijn prijzengeld en sponsors gaan lopen. Maar het doel van ons leven is nog altijd dat we gelukkig zijn. En om even het “Armstrong verhaal”  er bij te halen: ik vraag me af die man al ooit één dag in zijn leven met schitterende prestaties, maar vol leugens, gelukkiger geweest is als ik. Zolang ik hard werk kan ik me dus niets verwijten en neem ik vrede met mijn resultaten. Want dat is het enige dat ik zelf in de hand heb. En daar ben ik heel gelukkig om.

 

 

Plaats een reactie via facebook

2 Reacties Geplaatst in Just Blogging, Training Getagged , , , , , ,