Berichten met tag: Marc Geerts

Triatlon Geel

Je  wordt beloond voor je werk. Maar dat geldt ook omgekeerd. Als je niet de vereiste arbeid verricht mag je geen resultaat verwachten. Alleen hoop rest dan nog. Dus hoopte ik dat ik met een gemiddelde van net geen 10 zwemkilometers per week, van november tot nu, toch een degelijk zwemnummer kon afwerken in Geel. (Ter verduidelijking voor de niet-triatleten: een triatleet van mijn niveau zwemt 20 tot 40km per week). Waarom ik zo weinig zwom? Omdat ik een plan heb. Er waren andere prioriteiten en alles zit op schema. Maar ik kan jullie nu wel bevestigen dat als je aan topsport doet er met “hoop” geen rekening gehouden wordt.

Het zwemmen vlotte goed in Geel. Mijn start was degelijk, maar ik merkte dat er toch veel deelnemers voor me uitzwommen na enkele honderden meters. Tijdens de tweede helft van het zwemmen kreeg ik vleugels en stak ik meer dan 10 triatleten voorbij. Ik zag de kopgroep voor me uitzwemmen en voelde me Michael Phelps. Tot ik uit het water kwam en de juiste informatie kreeg: meer dan 2minuten achterstand! 25ste ongeveer! Reality check… M.a.w. mijn aller aller aller slechtste zwemnummer in jaren, ondanks een goed gevoel.

Nooit een leuk zicht wanneer de fietsen rondom jou al weg zijn in de wisselzone:

Omdat alles toch een beetje om zeep was, en ik op de fiets meteen een goed gevoel te pakken  had, besloot ik maar om er stevig tegenaan te gaan. Tijdens de eerste 10km vloog ik veel deelnemers voorbij. Toen Bullen en Malcolm me na 15km voorbijstaken had ik het heel moeilijk om te volgen. De rest van het fietsgedeelte (40km in totaal) hing ik op 50m van dit duo en hoe hard ik ook mijn best deed, ik kwam geen meter dichter. Tijdens de laatste 5km brak de veer en liep mijn achterstand op naar een 30tal seconden.

Als 8ste ruilde ik de fiets voor de loopschoenen met nog maar één doel: overleven. Ik had me zo leeggefietst dat ik al blij zou zijn om rond die 8ste plaats de 10km af te werken. Maar na enkele kilometers had ik die jongens die me zoveel pijn gedaan hadden op de fiets al bijgehaald. Leuk, top vijf zat er nog in: joepie. Toch was de energie halfweg op. I.p.v. een lichte tevredenheid werd uitdoen plots weer het enige doel. Marc Geerts snelde me voorbije en ik kon zelf niet proberen te volgen.
Sommige momenten dacht ik dat ik helemaal ging stilvallen. Dit overkwam Pieter Heemeryk. Hij moest vooraan de wedstrijd staken, helemaal leeg. Met nog 3km te gaan begon iedereen plots te roepen dat ik Bart Colpaert, die op de derde plaats liep, nog kon inhalen. Tja, dat is dan jammer voor mij want ik kan zelf niet meer was mijn reactie. Enkele seconden later dacht ik: “alles doet toch al zoveel pijn, met wat meer pijn haal ik misschien nog het podium”. Ik wachtte tot er wat minder bochten waren, haalde eens diep adem, sloot mijn ogen, probeerde de pijn te vergeten en liep 1km aan 20km/u. Toen was ik bij Bart. Ik had een minuut nodig om wat te bekomen van deze inspanning en ik moest de woorden “flauwvallen” en “stappen” zo snel mogelijk uit mijn hoofd krijgen en inruilen voor “aanvallen” en “alles geven”. 500m voor de aankomst begon ik opnieuw aan 20km/u te lopen en Bart moest passen. Yes, na Goris en Geerts als derde op het podium.

Een zeer leuk resultaat na een wedstrijd waarin niets vlotte, behalve het zwemmen maar dat was een illusie.

Het toeval wil dat ik voor de komende week zeer veel zwemtrainingen gepland heb. Ik kon geen betere motivatie vinden om elke dag uren in het water te liggen na zo het deksel op mijn neus te krijgen.

Plaats een reactie via facebook

Plaats een reactie op de website Geplaatst in Race Reports Getagged , , , , ,