Berichten met tag: off-road duathlon

Reus van Wetteren

Hoe vreemd het ook mag klinken, maar vanaf vandaag draag ik voor één jaar de titel: Reus van Wetteren. En dit na bijna 4u in de modder spelen, FUN! Dit waren de afstanden van de long distance off-road duatlon van Wetteren: 12km lopen, 55km mtb, 8km lopen.

Halverwege de wedstrijd reed ik 9min achter de leiders, maar meteen toen ik mijn turbo in gang zette begon ik vlot tijd terug te nemen. Op minder dan 2km voor de aankomst passeerde ik dan Nick Baelus om zo als eerste te finishen. Een zalig gevoel na een fantastisch weekend. De opkomst op de “Spaghetti Hawaii 2012” was fantastisch, hartverwarmend en gewoon zeer leuk. Ik denk dat ik alle helpers en eters niet beter kan bedanken door de titel van “Reus van Wetteren” met jullie te delen. BEDANKT! Dit is dankzij jullie, en dus voor jullie:

Plaats een reactie via facebook

2 Reacties Geplaatst in Geen categorie, Race Reports Getagged , , , , , ,

Tweede in Berendrecht :(

Tweede in Berendrecht.

Dedju, niet gewonnen. En dat haat ik. De oplossing: nog harder werken, nog gerichter trainen, nog beter naar mij entourage luisteren en nog meer WILLEN. En geduld hebben…

 

Eerst de negatieve opmerkingen over deze wedstrijd:

*tweede=niet gewonnen, daar hoeft niet veel uitleg bij.

*pijn in de onderrug tijdens het fietsen. Lang geleden dat ik dit nog voorhad. Morgen eens met mijn personal trainer Roel bekijken wat er juist aan de hand is.

*tijdens de tweede fietsronde, toen ik bijna kwam aansluiten bij Luxem, kreeg ik een tak in mijn achterwiel en cassette waardoor ik gedurende enkele kilometers niet naar behoren kon schakelen. Een jammer voorval waardoor de aansluiting met een ronde uitgesteld werd. Al moet ik eerlijkheidshalve toegeven dat dit de uitslag wellicht niet veranderd zou hebben.

*Voor het eerst in mijn leven heb ik krampen gehad. Misschien moet ik dit bij de positieve opmerkingen schrijven want dit is eigenlijk een opluchting. Een teken dat ik mijn lichaam naar het uiterste gedwongen heb. Het gebeurde tijdens de derde ronde van het mountainbiken en het ging nooit meer weg. Hoe vreemd het ook mag klinken, ik had nog nooit een kramp. Nog in geen enkele spier, nog in geen enkele situatie. Cool! Nu zien dat het nooit meer gebeurt want het is toch geen aangenaam gevoel om mee te racen.

 

Ok, nu naar de positieve opmerkingen, want dat is toch wat aangenamer:

*Ik heb gekoerst om te winnen. Dit is dan wel niet gelukt, maar de mentaliteit is er wel.

*Ik heb alles gegeven wat ik in mij had. Sneller kon niet. Ik kan er me dus alleen maar bij neerleggen dat er vandaag iemand net wat beter was. En gelukkig zit vandaag er bijna op.

*De coaches hebben mij in drie maanden al op een behoorlijk hoog niveau gebracht. Ik denk dat dit mijn beste duatlon ooit was. Ik moet toegeven dat ik wel mijn bedenkingen had bij het voor mij extreem lage trainingsvolume deze afgelopen maanden. Twee tot drie looptrainingen per week en maximum drie keer op de fiets. Geef toe, echt stoer klinken deze cijfers niet. Wellicht zal de stage in Lanzarote, waar het trainingsvolume werd opgevoerd, zijn nut wel hebben gehad.

*Fantastisch dat er zoveel supporters waren. Ik had jullie zo graag de zege geschonken om jullie te bedanken voor jullie hartelijke steun.

*De volgende wedstrijd is een zwemloop in april en ik kan niet wachten om aan de wereld mijn spectaculair gestegen zwemniveau te laten zien.

*De Big Mac en Chicken McNuggets waren heel lekker, NA de wedstrijd.

 

 

 

Nog kort een wedstrijdverslagje:

Tijdens de eerste loopkilometers kon ik vlot mee, maar daarna ging het iets te snel. Met 20seconden achterstand op Yeray Luxem begon ik te fietsen. Na drie van de vier fietsronden kon ik de aansluiting maken. De laatste fietsronde reed ik zo snel ik nog kon, maar Yeray moest jammer genoeg nooit passen. Na de laatste wissel gaf ik alles wat ik nog in me had, maar hij was net als bij het eerste looponderdeel sneller. Een halve minuut na Luxem kwam ik redelijk groggy over de eindmeet.

 

 

 

Plaats een reactie via facebook

2 Reacties Geplaatst in Race Reports Getagged , , , , ,

Interview Stop&Go

Door Sofie Dely:

Xt(e)rra Special : de grinta van Jim Thijs

“Grobbendrek” – zo luidde de titel van het verslag na de winterduatlon in het Kempense Grobbendonk. Voor sommigen het ideale scenario om het winterbeest in zich los te laten. Voor anderen een uitgelezen excuus om toch nog even die rustperiode na het zomerseizoen langer aan te houden. Hoe dan ook, ieder weekend is er momenteel wel ergens een winterduatlon of MTB-toerentoch om de hoek. En mits de sneeuw of modder, maakt het dan uit hoe we dit doen, of is een bewuste materiaalkeuze hier op zijn plaats? We gingen te rade bij Jim Thijs, Xterra specialist maar ook berucht materiaalfreak.

Jim Thijs is nog maar 30 en toch heeft hij op het vlak van triatlon reeds zijn eerste midlifecrisis achter de rug. Vorig jaar nog had de Huldenbergse atleet een sabbatjaar ingelast om na te denken over zijn sportieve toekomst, over zijn kunnen en zijn wil. Toch kwam hij dit jaar terug met een volledig nieuw doel voor ogen: Xterra-wereldkampioen worden in Maui (Hawaï) in 2013.

Jimbo

Jimbo, zo wordt hij vaak genoemd door collega-atleten op het veld. Met het volume zal de naam zeker niet te maken hebben want met zijn 1m80 en 68kg heeft Jimbo bitter weinig Jumbo-eigenschappen. Misschien dan eerder met de spiermassa of zo, als we kijken naar foto’s in actie. De redactie heeft er het raden naar en lanceert echter een meer belangrijke vraag: wat prijkt momenteel bovenaan op dat palmares?

“Momenteel ben ik toch vooral trots op mijn 10e plaats bij de elite op het Xterra wereldkampioenschap in Maui dit jaar”, weet Jim. Voor wie de term nog nieuw is: Xterra is een samensmelting van triatlon en mountainbike binnen een offroad wedstrijd. De standaardafstand is 1,5km zwemmen, 30km MTB en 11km trail run en deze wedstrijden vinden vooral in het buitenland plaats. De formule is Jim echter op het lijf geschreven. “In mijn eerste Xterra wedstrijden kon ik me meteen met de Europese top meten en toen werd alles duidelijk voor mij. Ik doe dit enorm graag en ben er nog redelijk goed in ook: Xterra was mijn lot, niet meer Ironman.”

In een vorig leven fixeerde Jim zich voornamelijk op Ironman-wedstrijden. Zijn beste prestaties legde hij neer in 2004 (Malaysia) en 2005 (Lanzarote) waar hij telkens de overwinning nam binnen zijn age-group (18-24j). “Een droom kwam toen uit”, weet Jim. “Ik startte twee keer in Hawaï met een 87ste plaats als beste resultaat. Toch bleek dit niet echt mijn ding. De resultaten waren niet goed genoeg om een internationaal topniveau te halen en ik vond het ook allemaal redelijk saai. Slechts enkele wedstrijd per jaar, veel lange trainingen, niet voluit mogen gaan van bij de start, … Ik had het ook moeilijk om telkens die vele trainingsvolumes af te werken. Aan de andere kant was de korte afstand ook niks voor mij omdat mijn zwemmen voor die formule niet goed genoeg was.”

Imagebuilding

“In 2009 had ik er genoeg van. Ik kon niet meer dezelfde energie erin steken als voordien en er was ook niet meer dezelfde passie. Dus nam ik een rustpauze van een jaar om van op afstand mijn carrière en de triatlonwereld te analyseren. Het werd duidelijk dat het heel moeilijk is om professioneel bezig te zijn met kleinere nichesporten zoals triatlon. Ook vanuit de overheid is er maar een beperkte en selectieve steun.”

Het is effectief zo dat de overheid bepaalde keuzes maakt in zijn subsidiebeleid en momenteel wordt binnen onze sport enkel de Olympische triatlon gesubsidieerd, dus niet Long Distance en tevens niet duatlon. Er zijn dan ook binnen de tri- en duatlonwereld voorbeelden genoeg van toptalent op de lange afstand en duatlon die via andere wegen proberen de eindjes aan elkaar te knopen.

“Ik begrijp wel die keuze van de overheid, ze moeten ergens een selectie maken en dan is de Olympische afstand de enige logische”, verklaart Jim. “Dan heb ik voor mezelf alle kaarten op tafel gelegd. Triatlon is een niet-gemediatiseerde sport (in tegenstelling tot voetbal of cyclocross) met Xterra als commercieel circuit (zoals Ironman) dat niet afhankelijk is van overheidssubsidies. Ik kan via Xterra tot de wereldtop behoren maar van die prijzengelden alleen kan ik niet leven. Ofwel moet ik dit combineren met mijn werk (Jim werkt als redder in het zwembad van Overijse, red.) maar dan kan ik mij niet volledig focussen op mijn sport en er het nodige voor doen. Dus moet je keuzes maken en heb ik voor mezelf een nieuwe missie gekozen; wereldkampioen Xterra worden met mijn eigen sponsors.”

“Het nadeel van Xterra is wel dat je volledig op jezelf bent aangewezen, je moet geen overheidssteun verwachten en dat doe ik ook niet. Ik ben volledig verantwoordelijk voor mijn eigen onderhoud en heb dan ook een team van sponsors opgebouwd die in mij geloven. Je hebt natuurlijk de extra druk want er komt veel bij te kijken: je moet naar wedstrijden, trainingen, etentjes, promotoestanden en dergelijke maar ik moet geen verantwoording afleggen. Mijn sponsors weten wat ze aan mij hebben, ongeacht het resultaat. Ik werk enorm hard maar promoot hen ook enorm. Als je niet houdt van computerwerk of je tijd liever niet steekt in promotiecampagnes, dan moet je hier ook niet aan beginnen. Maar het is een manier van werken die mij momenteel de meeste voldoening geeft.”

Maui13

“Voor mezelf heb ik 2013 aangeduid omdat dit mij de tijd geeft om mijn trainingen terug op te bouwen na het sabbatjaar en de nodige promotie te voeren. Er zijn ook nog enkele zwakke punten waaraan ik moet werken zoals mijn maturiteit op de fiets, zodat ik probleemloos anderhalf uur kan MTB aan die hoge intensiteit.”

“Sowieso kan ik nooit inschatten wat andere atleten zullen presteren op dat WK, wel kan ik er voor zorgen dat ik die dag het beste van mezelf kan geven en zo kan mee strijden voor de titel. En naar dit doel ga ik stap voor stap. Het kan zijn dat mijn onmiddellijke resultaten in de komende jaren hier zullen onder lijden, maar er is het grotere doel aan het eind van dit project dat telt. Soms moet je enkele stappen terug zetten om finaal de grote stap voorwaarts te maken.”

“Maui heeft dan ook een parcours dat perfect aansluit bij mijn profiel. Mijn sterkte ligt in het feit dat ik in het zadel kan blijven als het tempo heel traag is door de vele obstakels bergop. In Hawaï is dit niet anders. In 2008 haalde ik daar de 13e plaats, dit jaar de 10e plaats en zo kan ik nog 2 keer experimenteren met de voorbereiding en materiaalkeuze voor dit WK. Dit moet me de kans geven om in 2013 met de juiste voorbereiding en kennis aan de start te staan. Tegen dan streef ik dan ook naar perfectie op alle gebied.”

Trial & error

“Momenteel train ik mezelf en krijg hulp van de looptrainer in de atletiekclub van Overijse. Maar het jarenplan tot 2013 heb ik zelf opgemaakt zodat ik ook bepaalde experimentele fases kan invoeren. Vroeger had ik nooit last van blessures en wanneer ik vermoeid was na een stage, ging ik ook niet naar de dokter om naar andere oorzaken (dan vermoeidheid) te zoeken. Maar sinds vorig jaar doe ik regelmatig bloedanalyses en daar kwam aan het licht dat ik een enorm ijzertekort heb bij lange trainingen. Dit verklaarde dus veel van mijn prestaties op de Ironman en mijn onmogelijkheid om grotere volumes af te werken. Nu dit vraagstuk opgelost is, openen zich nieuwe perspectieven. Ik test mijn lichaam onder verschillende omstandigheden; naar volumes, intensiteit, flexibiliteit, … Een trainer durft niet altijd die risico’s te nemen en dus neem ik dit zelf in handen. Dit geeft mij de kans om de puzzel van mezelf volledig in elkaar te steken en een antwoord te vinden op al mijn vragen. Dit is de zoektocht van de topsporter naar kleine dingen die de perfectie nastreven en zo uiteindelijk ook winst.”

Materiaalfreak

Better, faster, stronger. Daar gaat het altijd om en de atleet zoekt dan ook naar alle mogelijke middelen om dit doel te bereiken. Jim tracht dit ook te doen met zijn fietsen. Als er ergens kan gesleuteld worden aan de fiets om die sneller, efficiënter of lichter te maken, dan is Jim de perfecte expert om dit te doen. Op zijn blog staat dan ook: “I tune my bikes to ultimate race machines. Strength, functionality and ligthweight is what I’m looking for.”

“Het kost wel tijd en energie”, geeft Jim toe. “In feite is het een uit de hand gelopen hobby. Misschien had ik vroeger meer moeten bezig zijn met lichaam maar het is een passie die feitelijk deel uitmaakt van de sport.”

Na 2013?

“Momenteel ben ik niet bezig met wat er na 2013 komt. Ik probeer nu alles op alles te zetten voor Maui en ik heb geen schrik mocht het mislopen, want ik weet wat er ik er voor gedaan heb en zal doen. Enkele sponsors hebben zich al verbonden aan het project en dus heb ik mijn werk kunnen omzetten naar een parttime. 2 jaar geleden had ik niks dus dat is zeker een vooruitgang. Ik geraak uit mijn kosten (verplaatsingen, wedstrijden, …) maar ik heb nog geen maandloon om van te leven dus ik hoop nog op extra sponsors (lacht).”

We wensen Jimbo alvast veel succes met zijn Maui13-project!

Plaats een reactie via facebook

Plaats een reactie op de website Geplaatst in Just Blogging Getagged , , ,

Winst in Putte

Ok, dit is nieuw. Winnen zonder echt te moeten forceren. Normaal verloopt een off-road duatlon bij mij als volgt: met de kopgroep beginnen lopen, de helft van het mountainbikeonderdeel wegrijden van de betere lopers, de andere helft serieus in de problemen komen wanneer de sterkere bikers me inhalen of voorbijsnellen, soms een beetje standhouden maar meestal redelijk wat tijd verliezen op die sterke fietsers en dan hopen dat ik die achtstand kan verkleinen en hopelijk wegwerken tijdens de afsluitende loopproef.

Na 12 maanden investeren in mijn uithouding en kracht op de fiets is er een duidelijk verschil merkbaar in het wedstrijdverloop. Vorige maand kon ik in Zonhoven voor het eerst standhouden in de kopgroep met de sterke bikers, gisteren kon ik zelfs verhinderen dat er iemand terug kwam op de fiets nadat ik al tijdens het lopen een kloofje geslagen had. Niet alleen gaf het een zeer goed gevoel dat al het werk stilaan beloond wordt, ik had ook een zalig alles-onder-controle-gevoel ipv alles te moeten ondergaan.

De weg is nog lang, vol hindernissen, boeiend en verrijkend. Ik zit alvast op de juiste weg.  

Nog even over de wedstrijd. Het is een absolute aanrader: prachtige en technische omloop, zeer mooie omgeving en een toporganisatie. Hou de datum voor de editie 2012 maar in de gaten want dit jaar was deze wedstrijd al enkele weken op voorhand volzet (volledig terecht).

Proficiat aan Eddy Buts (tweede), Rob Douwen (derde) en alle deelnemers die de finish van deze mooie wedstrijd haalden.

Plaats een reactie via facebook

2 Reacties Geplaatst in Race Reports Getagged , , , ,

2de in Zonhoven

Vreemd hoe het soms allemaal loopt. De off-road duatlon van Zonhoven is tot nu toe al altijd een ramp geweest voor mij. Er zijn edities geweest waar ik moest knokken voor een top10 plaats. Meestal kan ik in het lopen vlot mee, maar verlies ik veel tijd tijdens de tweede helft van het mountainbikeonderdeel. Dit jaar bekeek ik de deelnemerslijst en viel bijna achterover. Naast enkele sterke duatleten was ook top-mountainbiker Olivier Labie van de partij. Ik voorspelde dat hij met meer dan vijf minuten voorsprong zou winnen. In het lopen zou hij wel wat te kort komen, maar hij zou ons op minuten zetten bij het mtb’en. Bij mtb races fietst hij toch telkens een grote voorsprong op mij bij mekaar.

Los van dit alles stond ik ook niet echt fris aan de start. De dag voordien was er een fietsbeurs in Kortrijk waar ik de hele dag mee bezig was. Natuurlijk moet je dit niet doen de dag voor een wedstrijd, maar je moet ook keuzes maken. Er waren 3 sponsors van mij (Skinfit, Herzog en Squeezy) die met een stand in Kortrijk stonden. Het is dan maar een kleine moeite om die mensen een bezoekje te brengen. Prioriteiten he. De dag voor het WK in Maui mag er het spectaculairste evenement naast mij gebeuren, dan zal ik wel binnen blijven en rusten.

Nu de wedstrijd zelf. Van bij de start vlotte het niet. Ik verloor continu wat meters op de leiders en begon ongeveer als 10de met 20seconden achterstand te fietsen. Ondanks een geen al te best gevoel reed ik de kloof met de leiders dicht. Vreemd, normaal verlies ik net hier in Zonhoven altijd de wedstrijd. Nog vreemder, het tempo dat de straffe man in het blauw ontwikkelde kon ik net aan, maar blijkt voor de rest net te snel te zijn. En dan nog vreemder, Labie, de man van wie ik verwachte dat hij me voorbij zou flitsen, kon pas na half koers de kloof dichten. Hij deed daarna ook geen pogingen om afstand te nemen van ons. Dus… ik kon vreemd genoeg niet goed lopen maar reed verbazend goed, Labie was nog niet op zijn normaal niveau aan het koersen (of had hij teveel energie gestoken in het lopen), en die straffe, onbekende man in het blauw bleef maar snel rijden. Voor mij was hij onbekend, maar voor de toeschouwers niet. Telkens we langs het publiek passeerde hoorde ik “SVEN!!!!!”. Dus zijn voornaam kende ik snel. Ondertussen weet ik dat het om Sven Moris gaat. Eddy Buts, ploegmaat van Moris, liet me via facebook weten dat Moris een ex-loper is die sinds enkele jaren aan wielrennen doet. Vanaf dit jaar start hij ook met duatlon.

Daar zat ik dan, verrassend genoeg in de kopgroep met een voor mij onbekende en een top-mountainbiker, daar waar ik dacht dat ik door allemaal andere gasten op minuten zou gezet worden.

Tijdens de afsluitende loopproef was het weer hetzelfde verhaal als bij de eerste loopproef. Het ging gewoon niet goed. Ik liep wel sneller dan Labie, maar het lukte niet om echt snel te lopen. Moris won overtuigend.

 Ondertussen blijft het hier maar regenen. Nog een weekje en we zitten in Lanzarote. Aftelleeeeeuuuuuh!

Plaats een reactie via facebook

Plaats een reactie op de website Geplaatst in Race Reports Getagged , , , , , ,