Berichten met tag: Roel Bockstal

Eerste doorbraak

Een maand geleden vonden we eindelijk wat er schort met mijn looptechniek. Hier vind je het verslag met alle details. Ondertussen werd ik aan een uitgebreide videoanalyse bij Watermolensport onderworpen. De aanwezigheid van heel wat specialisten maakten van deze onderneming een succes. Wat door Roel een maand geleden in gang werd gezet, werd bij de videoanalyse verder uitgediept door trainers, kinesisten en loopanalyse-expert Erik Huyberechts. Na overleg tussen alle partijen vonden we plots een houding waarbij ik veel efficiënter loop. Ook moeten mijn hamstrings een behandeling ondergaan om hun originele kracht en soepelheid te verkrijgen. Gelukkig kan ik hiervoor op mijn osteopaat Alexis Herremans rekenen. Het is een pijnlijke behandeling, dus dat is alvast goed nieuws. In het hoofd van een sporter staat afzien gelijk aan vooruitgang. De behandeling gaat nog enkele weken is beslag nemen en Alexis vertrouwde me toe dat het steeds minder pijnlijk zal worden. Al vraag ik me wel af hoe er ooit naalden door mijn hamstrings zullen gaan zonder pijn te lijden.

Jammer genoeg brak ik in de periode van de loopanalyse mijn rib bij het mountainbiken waardoor ik een tijdje niet aan lopen toekwam. Zeer ongeduldig en benieuwd wachtte ik af om de nieuwe techniek verder uit te testen. Ondertussen heb ik wel al enkele looptrainingen achter de rug en vandaag begon het plots allemaal heel erg gemakkelijk te gaan. Van een eerste doorbraak is dus zeker sprake. Maar ik word nog niet te euforisch. Er is nog heel veel werk aan de winkel vooraleer ik de nieuwe techniek 100% onder de knie zal hebben bij alle verschillende tempo’s. Alleen met geduld bereik je topprestaties. Toch hoop ik stiekem om al binnen 2 weken in Xterra Las Vegas te kunnen profiteren van de aanpassingen. Al was het maar een heel klein beetje…

Plaats een reactie via facebook

Plaats een reactie op de website Geplaatst in Just Blogging Getagged , , , , , ,

ribbekes

Eerst en vooral: bedankt voor jullie steun. Ik kreeg zoveel mails en berichten via facebook en twitter dat ik me soms Justin Bieber waande. Na een dokter- en kinébezoek weet ik ondertussen wat er juist aan de hand is. Twee gekneusde en één gebroken rib. Hoe pijnlijk dit ook lijkt (en geloof me, al te vaak is het ook zo), het is geen ramp. Roel Bockstal tapete (lees: teejpte) me zeer vakkundig in waardoor het dagelijks leven al wat aangenamer wordt. Maar wanneer ik opnieuw echt zal kunnen trainen blijft nog een vraagteken. Niet dat er enige reden tot paniek is. We gaan er van uit dat ik binnen de zes à acht dagen opnieuw voluit zal kunnen trainen. Deze week ging ik het sowieso wat rustiger aan doen, dus qua timing is het haast ideaal. Wat veel minder ideaal is, is dat komende zondag de off-road duatlon van Geel op het programma stond. Of kan ik toch nog “staat” schrijven? Ik vrees dat deze wedstrijd enkele dagen te vroeg zal komen om pijnvrij aan de start te staan. Maar weet je wat, laat ons hopen.

Misschien zitten jullie nog te wachten op een spectaculair verhaal. Hoe kom ik aan deze breuk? Dat het tijdens een mountainbiketechniektraining gebeurd is zal wel geen verrassing zijn. Jammer genoeg kan ik nu geen verhaal vertellen waarin de woorden “salto, rotsen, hoge sprong, drop,  kombocht, limieten opzoeken, honden, risico, afgrond, …” in voorkomen. Pierre Burton (Barracuda) was getuige van mijn val dus ik zal maar eerlijk mijn verhaal doen.

Op een net-wel-net-niet beklimming was ik aan het testen hoever ik mijn Tomac bike kreeg. Op het steilste stuk ging het net niet en moest ik voet aan grond zetten. Daar waar ik mijn voet zette was het net iets te diep zodat ik achterover viel met mijn fiets in de hand. Omdat ik wel af en toe eens val met de mtb had ik de juiste reflexen. Ik ving de schok op en rolde zachtjes over de malse bosgrond. Normaal had ik hier dus niets aan over moeten houden, ware het niet dat er net ter hoogte van mijn ribben een kei dikke kei lag. Kei stom. Het gevecht tussen de ribben en de kei werd door de kei gewonnen. Gedurende een fractie van een seconde namen mijn ribben tegen hun zin de vorm van die kei aan. Het strafste van al is dat die kei helemaal niets had.

Afronden kan ik wel op een zeer positieve manier: ik heb fantastisch sponsornieuws. Meer en meer bedrijven willen mij als uithangbord van hun fantastisch(e) product(en). Een Italiaans fietsschoenmerk zal naast hun gebruikelijke sponsoring samen met mij een off-road triatlonschoen ontwikkelen. Een beveiligingsbedrijf zal me van extra financiële steun voorzien. En dan time:matters…wat kan ik hier op zeggen. Onze samenwerking begon pas vorig jaar en is snel uitgegroeid tot wat het nu is: een droom. Naast hun bijdrage voor 2011 kreeg ik vandaag te horen dat ze me de kans geven om een extra trip naar de USA te maken. De tickets zijn al geboekt, zelfs daar hoef ik me niet mee bezig te houden. Op 5 april vertrek ik naar Xterra Las Vegas en vlieg dan door naar California om deel te nemen aan twee mountainbikeraces van de Sea Otter Classic. Dromen bestaan en de stap naar een professionele triatloncarrière op het hoogste niveau wordt steeds kleiner. Bedankt aan iedereen die me laat dromen en aan iedereen die me helpt die dromen te verwezenlijken.

Plaats een reactie via facebook

1 reactie Geplaatst in Just Blogging Getagged , , , , , ,

Eindelijk

Vandaag vonden we eindelijk de oplossing van een raadsel. Al jaren vraag ik me af waarom ik niet kan springen, spinten en looptechniekoefeningen naar behoren uitvoeren. Als je mij één van die dingen ziet doen lijkt het wel alsof ik de minst sportieve mens ooit ben. Gelukkig hoef ik die dingen meestal niet te doen wanneer er veel mensen op staan te kijken. Alleen bij een startduik bij zwemcompetities zijn er toeschouwers die me in het water zien vallen ipv met een mooie duik naar voor te zien springen. Het is echt een belachelijk zicht, maar gelukkig neem ik niet meer deel aan zwemcompetities.

Op zich maakt het niet veel uit dat ik die dingen niet goed kan want in Xterra-wedstrijden of triatlons is dit nooit van toepassing. Of toch? Eigenlijk is elke pas die je zet bij het lopen een soort mini-sprong met één been. Dus is het eigenlijk wel heel belangrijk dat er toch een zeker niveau behaald wordt. Je moet niet ala Tia over twee meter kunnen hoogspringen om een degelijke loper te zijn, maar je moet op zijn minst toch enkele centimeters van de grond komen bij een sprong.

Samen met Roel Bockstal, de specialist bij uitstek in deze materie, ging ik opnieuw op zoek naar het antwoord. Eigenlijk had ik me er al bij neergelegd dat het nooit zou lukken. Ik heb de explosiviteit van een groeiend grassprietje en stak het uiteindelijk daarop. Vandaag was er eindelijk DE doorbraak. Ik ben al van in november meermaals per week en zeer hard met Roel aan het werken aan mijn kracht, lichaamsperceptie, plyometrie, lenigheid en explosiviteit. Dit met als doel om een beter atleet te worden en om dus uiteindelijk sneller (dan de rest) aan de aankomst te komen. We hebben dus ontdekt dat de hoek tussen mijn voet bijna ongewijzigd blijft bij het afduwen. Dit is dus een grote beperking. Alle sprongkracht en demping komt vanuit mijn knieën en niets (maar dan ook helemaal niets) vanuit mijn voeten, enkels en kuiten. Wanneer ik dit wel laat werken ben ik al na enkele seconden helemaal uitgeteld omdat ik 1) Er niet in slaag om de juiste prikkel vanuit mijn hersenen naar mijn voeten te sturen en 2) Wanneer we oefeningen vinden om mijn voeten en enkels toch te laten werken begeven mijn kuiten het door een gebrek aan kracht. Wat wil je, na 30 jaar ongebruikt te zijn is alles daar wat onderontwikkeld en vastgeroest.

Nu rest er ons dus werk, veel werk. “Ons” dat zijn, naast mezelf uiteraard, in de eerste plaats Roel, maar ook Erik Huybrechts (Watermolensport), Jacques Borlée (papa en coach van toplopers), Hamid (hoofdtrainer ZAT) en Kim (trainer ZAT) en Alexis Herremans (osteopaat).

Ik zit met een enorm “oef-gevoel”. Het zal nog hard afzien worden en ik zal nog duizenden herhalingen moeten doen van allerlei oefeningen. Het streven naar perfectie is de enige manier om de top te bereiken. Ondanks het feit dat ik dit jaar enorm veel aandacht en tijd aan het fietsonderdeel aan het besteden ben zal ik dus ook al aan dit loopprobleem werken. Ik zal nog minder loopkilometers maken, maar zal dus zeer veel tijd in het optimaliseren van mijn looptechniek steken. In Maui zal ik dit jaar (oktober) al over de lava vliegen met mijn Tomac mountainbike, maar tegen volgend jaar zal ik ook tijdens het lopen vliegen. Letterlijk dan, want ik zal van lavarots naar lavarots kunnen springen.

Plaats een reactie via facebook

1 reactie Geplaatst in Just Blogging Getagged , , , , , , ,

Ziek, Nederland en Nieuwjaar

Mijn laatste blogpost van dit jaar, en dus ook een beetje een afsluiting van mijn eerste blogjaar. Ik had die laatste week van 2010 wel iets anders ingebeeld. Er stonden oa enkele jaaroverzichten voor op mijn site op het programma, maar ik was te ziek om er aan te beginnen. Ziek inderdaad, ik kan dus ook ziek worden. Voor het eerst sinds ik me kan herinneren heb ik griep. Amai, afzien zeg. Het ergste is nu eindelijk achter de rug. Deze voormiddag heb ik me aan een eerste training gewaagd: stabilisatietraining bij Roel Bockstal. Van een succes kan ik zeker niet spreken. Het ontbrak me aan energie om de oefeningen naar behoren af te werken. Hiermee heb ik toch iets van sport gedaan en dat geeft op zich wel al een voldaan gevoel. Meteen bij thuiskomst ben ik uitgeteld mijn bed ingekropen.

Het grootste deel van mijn meest zieke dagen bracht ik in Nederland door. Onder leiding van Bert Flier stond er een off-road triatlonstage op het programma. Omdat het wk cross-triatlon (iets anders dan xterra maar bijna hetzelfde) in Spanje op het programma staat, en de Nederlanders daar graag zouden uitpakken in de breedte (age-groups en profs) was deze stage een uitstekend initiatief. Ze haalden mij er bij om hun mtb-vaardigheden bij te schaven en om extra info en tips omtrent het off-road gebeuren te vergaren. Normaal ging ik dit samen met collega Jef Dams doen maar die wordt jammer genoeg binnenkort geopereerd aan de knie.

Mijn reis naar Elst (200km van Huldenberg) was al een avontuur op zich. Na een goed uur rijden kon ik me niet meer concentreren en nam een korte pauze. Een kwartier later probeerde ik opnieuw maar ik was echt te ziek. Opnieuw een parking opgezocht, ogen dicht, een pas 45min later werd ik wakker. Toen ging het net goed genoeg om mijn reis verder te zetten. Op 4km van mijn eindbestemming was de weg weg. De straat liep gewoon dood in een rivier, zonder waarschuwing. Eerst dacht ik aan een plotse overstroming, maar dit leek weinig waarschijnlijk. Toen ik plots een tarievenbord naast me zag viel mijn euro. Een veerboot zorgde voor de overtocht. 1.80eur en 3min later stond ik aan de overkant waar de weg gewoon doorliep. Een leuke ervaring die toch even een lach op mijn gezicht toverde.

Eens bij de bende diende ik me meteen te verontschuldigen voor de staat waarin ik toekwam. Ik had nog net genoeg energie om een bed in te kruipen en te hopen dat het snel over zou gaan. De Nederlanders waren fantastisch, ze waren heel begripvol en lief. Ik vind het jammer dat ik me niet 100% kon geven, maar ik denk dat ik ze toch wat heb kunnen bijbrengen tijdens die enkele heldere momenten die ik had. Ze zullen wel scoren tijdens hun toekomstige off-road triatlonavonturen. Hoe meer deelnemers en hoe hoger het niveau, hoe beter voor de sport.

En voor 2011.. ik wens jullie enorm veel succes in alles wat jullie doen. Geniet er van, ga er voor, maak je dromen waar en geloof in jezelf. Deel dit geluk met zoveel mogelijk mensen.

Bedankt voor jullie steun en vertrouwen.

xxx

Plaats een reactie via facebook

Plaats een reactie op de website Geplaatst in Just Blogging Getagged , , , , , , ,

Peter

Vandaag was een dag waarin veel te beleven viel. Bij ParoPlus in Wezemebeek-Oppem werd mijn gebit op alle mogelijke manieren getest en gecontroleerd. Parodontoloog Luc Van den Bossche (vader van de jonge UTO triatleet Vincent) wou onderzoeken in welke staat mijn tanden en tandvlees zich bevinden om zeker te zijn dat dit mijn sportieve prestaties niet zou beïnvloeden. Een echte aanrader voor iedereen die bewust met zijn lichaam bezig is. Ik kwam buiten met veel informatie, enkele zeer nuttige tips en deze foto.

Tijdens mijn wekelijkse stabilisatietraining bij Roel Bockstal kreeg ik vandaag assistentie van Hans, een tachtigjarige. We moesten met een bal naar mekaar gooien en ons evenwicht houden. Het was knap lastig voor ons allebei, mede omdat mijn ondergrond een pak minder stabiel was dan die van mijn sparringpartner. De man overspoelde me ook nog met complementjes (ik ben de fitste mens die hij ooit gezien heeft en ik zie er een pak jonger uit dan ik ben) wat het afzien wat draaglijker maakte. Volgens mij wou hij me op die manier bedanken omdat ik hem de gladde straat hielp oversteken.

Die stabilisatietraining is trouwens nieuw voor mij. Het is dan ook vanaf nul beginnen en dit is toch wel redelijk confronterend als je zo blootgesteld wordt aan je lichamelijke zwakheden. Soms is het echt belachelijk slecht dat het bijna onbegrijpelijk is dat ik op een behoorlijk niveau kan zwemmen, fietsen en lopen. Het voordeel is dat ik met Roel een topper heb als begeleider en grote stappen voorwaarts zet. Na de eerste sessies kon ik de eerstvolgende dagen nog amper uit mijn bed van de buikspierpijn. Na enkele weken is dit gelukkig over en kunnen we overschakelen naar meerdere sessies per week.

Na de yoga (nog iets anders dan de stabilisatietraining en later op de dag) stond er nog een looptraining met ZAT op het programma. Op de piste in Overijse waren honderden Nederlanders aan het oefenen voor de Elfsteden Tocht (dit is niet waar maar het had gekund). De gesmolten sneeuw had voor een mooi ijslaagje gezorgd. Een prachtig fenomeen, maar veel te glad om op te lopen. Coach Hamid tekende een prachtig alternatief plan uit met kegels op het voetbalplein. Een bijna onmogelijke opdracht werd zo een fantastische veldloopsimulatietraining (amai dat is een lang woord). Problemen, uitdagingen en oplossingen. Het leven is boeiend. In april wordt het leven nog wat boeiender. Ik wordt dan peter van het zoontje van mijn broer John en zijn vriendin Els. Ook Xterra vriend Wouter Beckers en Evelyn verwachten hun eerste downhillerke. Wereld en natuur, ik dank u.

Plaats een reactie via facebook

1 reactie Geplaatst in Just Blogging, Video Getagged , , , ,