Berichten met tag: Tim De Vilder

Het volledige verhaal

JT finish

Nu ik enkele korte maar leuke trainingen achter de rug heb en me voor het eerst sinds veel te lang weer gezond voel zal ik eens het volledige verhaal doen. Bij wijze van afsluiter.

Op 6 oktober kwam ik op stage in Lanzarote hard ten val met de mountainbike. Op een vulkaan waar ik al wel honderd keer al mountainbikend of al lopend passeerde ging ik plots overkop. Een met Sahara-zand bedekte steen zal de boosdoener geweest zijn. Ik landde met mijn hoofd op een lava rots en met de rest van mijn lichaam lag ik als een puzzel tussen de andere rotsen. Ik bleef een tijdje onbeweeglijk liggen. Toen ik tot het besef kwam dat ik dit overleefd had ging ik over naar de volgende stap: kon ik nog bewegen? Voor ik het wist stond ik weer recht en begon te lachen. “Een mirakel, ik heb niet eens een schrammetje, ik ben onsterfelijk”, fantaseerde ik. Mijn helm was wel in twee, mijn nek deed wat pijn en mijn fiets en Oakley lagen wat verder naar beneden langs de vulkaan. Voor de rest was er geen enkel probleem. Ik besloot de kortste weg naar huis te nemen en de rest van de dag te rusten. De dag erna zou alles vergeten zijn en ik zou mijn voorbereiding op het WK XTERRA ongestoord kunnen verderzetten.

IMG_2009

De dag nadien viel toch een beetje tegen. Ik had amper geslapen en mijn nek deed pijn. Ik voelde me ook wat zwak en besloot mijn trainingsprogramma toch wat aan te passen en enkele alternatieve trainingen in te lassen: lange wandelingen en wat losrijden, al dan niet op een spinningsfiets.

DSC_0042

Enkele dagen gingen op deze manier voorbij en de nekpijn verminderde. Maar het slaapprobleem werd erger en erger. Ik sliep maar enkele uren per nacht en het lukte me ook overdag niet om bij te slapen. Ik was constant super gespannen en ik voelde me ook heel agressief. Het bleek uiteindelijk om een whiplash (nekprobleem) en een lichte hersenschudding te gaan. In twee weken tijd heb ik in totaal nog geen 20u geslapen als gevolg van die hersenschudding. Uiteindelijk werd ik zo zwak dat ik allerlei kleine ziektes kreeg: koorts, verkouden, keelpijn, hoofdpijn, hoesten… Ik deed amper sport, maar elke zondag deed ik wel een wedstrijd. In Lanzarote deed ik al hoestend een klimtijdrit en in België een mtb race in Ravels.

1385214_10151930356019216_507206086_n

In Ravels voelde ik me behoorlijk gezond en dat gaf me moed voor Maui. Het was exact één week voor het WK en ik ging er dus van uit dat ik gezond aan de start ging staan. Ik zou niet in topvorm zijn, maar met de basis van een heel jaar te trainen en te racen zou ik ook al wel mijn plan kunnen trekken. Die nacht begon ik aan de reis naar Maui. Het was mijn 8ste keer dat ik naar Hawaii afreisde, maar het was de eerste keer dat ik besefte hoe zwaar die trip eigenlijk wel is. De slechte kwaliteit van de lucht in het vliegtuig, het verstoorde slaapritme, de ongezonde voeding, … normaal doet het me niets. Maar deze keer kreeg ik de volle lading omdat mijn lichaam eigenlijk nog niet hersteld was. Ik kwam volledig gebroken in Maui toe.

DSC_0817

Deze eerste dagen probeerde ik nog wat het parcours te verkennen, maar ik kraakte helemaal. Noodgedwongen besloot ik om niet meer buiten te komen tot aan de wedstrijd. Mijn nek zat ook weer helemaal vast, maar Tim De Vilder, ook deelnemer aan het WK, kon me van de meeste hinder verlossen.

1384160_10202244159809848_1686438702_n

Zondag 27 oktober was het dan zo ver. Ik wist dat ik niet goed ging presteren, maar er is toch altijd een beetje hoop. Ik besloot om aan de wedstrijd te beginnen alsof er niets aan de hand was, maar wanneer ik zou voelen dat het niet goed met me ging zou ik vertragen en rustig verder doen.

DSC_0850

DSC_0842

Eigenlijk was er al een signaal dat het een zeer zware dag ging worden toen ik rustig van het hotel naar de wisselzone reed om in te checken. Het was 6u45, de zon was nog niet eens aan het schijnen en ik kwam na 20min fietsen kletsnat van het zweet toe aan de wisselzone. Van acclimatisatie was niet veel in huis gekomen door ziek binnen te blijven.

DSC_0883

 

1378785_10201508036195644_837425413_n

De wedstrijd zelf dan. Zoals gepland begon ik stevig aan de wedstrijd, maar al na 200m besloot ik gas terug te nemen. Ik voelde me meteen veel te zwak. De rest van de wedstrijd deed ik rustig verder. Uiteindelijk bleek dat “rustig verder doen” ook nog te zwaar was voor mijn te zwak en niet-geacclimatiseerd lichaam.

1424278_10151947282366049_1057424500_n

 

DSC_0982

 

DSC_0987

Op een kilometer van de aankomst ging bij mij het licht uit en ik werd opnieuw wakker in de medische tent met een zuurstofmasker op mijn mond en een baxter in mijn arm. Kris Coddens vertelde me wat er gebeurd was en wat hij gezien had. Ik was vooral blij dat hij vertelde dat ik de finish gehaald had. Zowel Stijn Kiekens als Kris hadden me de laatste meters van de race moeten ondersteunen omdat ik het volgens hen anders niet zou gehaald hebben. Ik ben hen dan ook super dankbaar want het zou echt belachelijk geweest zijn had ik daar op enkele honderden meters van de aankomst blijven liggen zijn.

JT finish

 

medical

De uren na die baxter voelde ik me goed. Ik had zelfs de energie om ’s avonds naar de awards ceremonie en de party te gaan. De dagen erna waren weer een ramp en weer was er die lange reis die toch zo zwaar bleek te zijn.

DSC_1095

1450758_238568836299442_576046571_n

1383812_10152070683572652_256634762_n

Het heeft me weer twee volledige weken na de wedstrijd gekost om gezond te worden. Gedurende die twee weken deed ik niets, helemaal niets. Na 10 dagen begon ik me eindelijk beter te voelen en sindsdien ging het elke dag beter. We zijn nu 7 weken na die crash en ik heb de voorbije week 4 korte trainingen met succes afgewerkt. Met succes bedoel ik dat ik me de dag nadien ook normaal voelde. Ik kan nu met zekerheid zeggen dat dit allemaal achter de rug is. Alleen van de whiplash heb ik nog een beetje last, maar dit zou binnen enkele weken ook moeten verdwenen zijn. 7 weken en 8kg later ben ik er eindelijk van verlost!

gewicht

Normaal gezien neem ik gedurende de winterperiode deel aan cyclocross wedstrijden en off-road duatlons. Dit zit er dit jaar jammer genoeg niet in. Ik heb besloten om de komende maanden geen competities te doen omdat ik echt vanaf nul opnieuw moet opbouwen en ik wil daar ook mijn tijd voor nemen. Vanaf mei kan je een herboren versie van mezelf verwachten op het hoogste off-road niveau.

Plaats een reactie via facebook

Plaats een reactie op de website Geplaatst in Just Blogging, Race Reports Getagged , , , , , ,