Berichten met tag: Tomac

Sea Otter XCO

Mijn mountaibikewedstrijd vandaag was niet echt een succesverhaal. Het was leuk geweest om een mooie prestatie neer te zetten, maar echt veel meer zat er niet in. De eerste vijf minuten van de wedstrijd reden we op het auto race circuit wat voor zeer gevaarlijke toestanden zorgde. Alle 120 deelnemers probeerden beurtelings vooraan te geraken om in een goede positie aan de singletracks te komen. Jammer genoeg ging dit gepaard met verschillende massavalpartijen. Bij één valpartij kwam ik tot stilstand maar ik kon gelukkig overeind blijven. Voor mijn roommate was de wedstrijd al na 500m over. Hij maakte deel uit van de tweede valpartij.

Ik vermoed dat ik uiteindelijk rond de 70ste positie de singletrack aanvatte. Ik moet eerlijk toegeven dat de Amerikaanse bikers de eerste twee ronden gewoon veel te snel reden om mee te kunnen. Ik verloor nog wat extra posities maar kon uiteindelijk in een degelijk “xterra-tempo” komen en enkele bikers passeren. Het XC tempo ligt voorlopig nog veel te hoog voor mij. Vorig jaar merkte ik dat naarmate het wedstrijdseizoen vorderde, en ik ook meer intensiteit in mijn trainingen plaatste i.f.v. Maui, ik betere resultaten haalde in mtb XC wedstrijden. Alles op zijn tijd.

Het evenement op zich was wel fantastisch. Duizenden supporters die je luidkeels aanmoedigen. Racen met de mountainbike over een echt race circuit. Dit alles onder een blauwe hemel en de “Californian sun”. Het zijn echt super dagen hier.

De mensen van Giro helmen waren fantastisch en gaven me een nieuwe Prolight helm. Joel van Tomac gaf me nog extra advies hoe ik zijn fietsen het beste gebruik en afstel.

Na de XC wedstrijd ben ik nog naar de finalewedstrijden van de Dual Slalom gaan kijken. Spektakel, sfeer en fun. In Amerika weten ze hoe ze sport aantrekkelijk moeten maken.

Plaats een reactie via facebook

Plaats een reactie op de website Geplaatst in All over the world, Race Reports Getagged , , ,

Interview Stop&Go

Door Sofie Dely:

Xt(e)rra Special : de grinta van Jim Thijs

“Grobbendrek” – zo luidde de titel van het verslag na de winterduatlon in het Kempense Grobbendonk. Voor sommigen het ideale scenario om het winterbeest in zich los te laten. Voor anderen een uitgelezen excuus om toch nog even die rustperiode na het zomerseizoen langer aan te houden. Hoe dan ook, ieder weekend is er momenteel wel ergens een winterduatlon of MTB-toerentoch om de hoek. En mits de sneeuw of modder, maakt het dan uit hoe we dit doen, of is een bewuste materiaalkeuze hier op zijn plaats? We gingen te rade bij Jim Thijs, Xterra specialist maar ook berucht materiaalfreak.

Jim Thijs is nog maar 30 en toch heeft hij op het vlak van triatlon reeds zijn eerste midlifecrisis achter de rug. Vorig jaar nog had de Huldenbergse atleet een sabbatjaar ingelast om na te denken over zijn sportieve toekomst, over zijn kunnen en zijn wil. Toch kwam hij dit jaar terug met een volledig nieuw doel voor ogen: Xterra-wereldkampioen worden in Maui (Hawaï) in 2013.

Jimbo

Jimbo, zo wordt hij vaak genoemd door collega-atleten op het veld. Met het volume zal de naam zeker niet te maken hebben want met zijn 1m80 en 68kg heeft Jimbo bitter weinig Jumbo-eigenschappen. Misschien dan eerder met de spiermassa of zo, als we kijken naar foto’s in actie. De redactie heeft er het raden naar en lanceert echter een meer belangrijke vraag: wat prijkt momenteel bovenaan op dat palmares?

“Momenteel ben ik toch vooral trots op mijn 10e plaats bij de elite op het Xterra wereldkampioenschap in Maui dit jaar”, weet Jim. Voor wie de term nog nieuw is: Xterra is een samensmelting van triatlon en mountainbike binnen een offroad wedstrijd. De standaardafstand is 1,5km zwemmen, 30km MTB en 11km trail run en deze wedstrijden vinden vooral in het buitenland plaats. De formule is Jim echter op het lijf geschreven. “In mijn eerste Xterra wedstrijden kon ik me meteen met de Europese top meten en toen werd alles duidelijk voor mij. Ik doe dit enorm graag en ben er nog redelijk goed in ook: Xterra was mijn lot, niet meer Ironman.”

In een vorig leven fixeerde Jim zich voornamelijk op Ironman-wedstrijden. Zijn beste prestaties legde hij neer in 2004 (Malaysia) en 2005 (Lanzarote) waar hij telkens de overwinning nam binnen zijn age-group (18-24j). “Een droom kwam toen uit”, weet Jim. “Ik startte twee keer in Hawaï met een 87ste plaats als beste resultaat. Toch bleek dit niet echt mijn ding. De resultaten waren niet goed genoeg om een internationaal topniveau te halen en ik vond het ook allemaal redelijk saai. Slechts enkele wedstrijd per jaar, veel lange trainingen, niet voluit mogen gaan van bij de start, … Ik had het ook moeilijk om telkens die vele trainingsvolumes af te werken. Aan de andere kant was de korte afstand ook niks voor mij omdat mijn zwemmen voor die formule niet goed genoeg was.”

Imagebuilding

“In 2009 had ik er genoeg van. Ik kon niet meer dezelfde energie erin steken als voordien en er was ook niet meer dezelfde passie. Dus nam ik een rustpauze van een jaar om van op afstand mijn carrière en de triatlonwereld te analyseren. Het werd duidelijk dat het heel moeilijk is om professioneel bezig te zijn met kleinere nichesporten zoals triatlon. Ook vanuit de overheid is er maar een beperkte en selectieve steun.”

Het is effectief zo dat de overheid bepaalde keuzes maakt in zijn subsidiebeleid en momenteel wordt binnen onze sport enkel de Olympische triatlon gesubsidieerd, dus niet Long Distance en tevens niet duatlon. Er zijn dan ook binnen de tri- en duatlonwereld voorbeelden genoeg van toptalent op de lange afstand en duatlon die via andere wegen proberen de eindjes aan elkaar te knopen.

“Ik begrijp wel die keuze van de overheid, ze moeten ergens een selectie maken en dan is de Olympische afstand de enige logische”, verklaart Jim. “Dan heb ik voor mezelf alle kaarten op tafel gelegd. Triatlon is een niet-gemediatiseerde sport (in tegenstelling tot voetbal of cyclocross) met Xterra als commercieel circuit (zoals Ironman) dat niet afhankelijk is van overheidssubsidies. Ik kan via Xterra tot de wereldtop behoren maar van die prijzengelden alleen kan ik niet leven. Ofwel moet ik dit combineren met mijn werk (Jim werkt als redder in het zwembad van Overijse, red.) maar dan kan ik mij niet volledig focussen op mijn sport en er het nodige voor doen. Dus moet je keuzes maken en heb ik voor mezelf een nieuwe missie gekozen; wereldkampioen Xterra worden met mijn eigen sponsors.”

“Het nadeel van Xterra is wel dat je volledig op jezelf bent aangewezen, je moet geen overheidssteun verwachten en dat doe ik ook niet. Ik ben volledig verantwoordelijk voor mijn eigen onderhoud en heb dan ook een team van sponsors opgebouwd die in mij geloven. Je hebt natuurlijk de extra druk want er komt veel bij te kijken: je moet naar wedstrijden, trainingen, etentjes, promotoestanden en dergelijke maar ik moet geen verantwoording afleggen. Mijn sponsors weten wat ze aan mij hebben, ongeacht het resultaat. Ik werk enorm hard maar promoot hen ook enorm. Als je niet houdt van computerwerk of je tijd liever niet steekt in promotiecampagnes, dan moet je hier ook niet aan beginnen. Maar het is een manier van werken die mij momenteel de meeste voldoening geeft.”

Maui13

“Voor mezelf heb ik 2013 aangeduid omdat dit mij de tijd geeft om mijn trainingen terug op te bouwen na het sabbatjaar en de nodige promotie te voeren. Er zijn ook nog enkele zwakke punten waaraan ik moet werken zoals mijn maturiteit op de fiets, zodat ik probleemloos anderhalf uur kan MTB aan die hoge intensiteit.”

“Sowieso kan ik nooit inschatten wat andere atleten zullen presteren op dat WK, wel kan ik er voor zorgen dat ik die dag het beste van mezelf kan geven en zo kan mee strijden voor de titel. En naar dit doel ga ik stap voor stap. Het kan zijn dat mijn onmiddellijke resultaten in de komende jaren hier zullen onder lijden, maar er is het grotere doel aan het eind van dit project dat telt. Soms moet je enkele stappen terug zetten om finaal de grote stap voorwaarts te maken.”

“Maui heeft dan ook een parcours dat perfect aansluit bij mijn profiel. Mijn sterkte ligt in het feit dat ik in het zadel kan blijven als het tempo heel traag is door de vele obstakels bergop. In Hawaï is dit niet anders. In 2008 haalde ik daar de 13e plaats, dit jaar de 10e plaats en zo kan ik nog 2 keer experimenteren met de voorbereiding en materiaalkeuze voor dit WK. Dit moet me de kans geven om in 2013 met de juiste voorbereiding en kennis aan de start te staan. Tegen dan streef ik dan ook naar perfectie op alle gebied.”

Trial & error

“Momenteel train ik mezelf en krijg hulp van de looptrainer in de atletiekclub van Overijse. Maar het jarenplan tot 2013 heb ik zelf opgemaakt zodat ik ook bepaalde experimentele fases kan invoeren. Vroeger had ik nooit last van blessures en wanneer ik vermoeid was na een stage, ging ik ook niet naar de dokter om naar andere oorzaken (dan vermoeidheid) te zoeken. Maar sinds vorig jaar doe ik regelmatig bloedanalyses en daar kwam aan het licht dat ik een enorm ijzertekort heb bij lange trainingen. Dit verklaarde dus veel van mijn prestaties op de Ironman en mijn onmogelijkheid om grotere volumes af te werken. Nu dit vraagstuk opgelost is, openen zich nieuwe perspectieven. Ik test mijn lichaam onder verschillende omstandigheden; naar volumes, intensiteit, flexibiliteit, … Een trainer durft niet altijd die risico’s te nemen en dus neem ik dit zelf in handen. Dit geeft mij de kans om de puzzel van mezelf volledig in elkaar te steken en een antwoord te vinden op al mijn vragen. Dit is de zoektocht van de topsporter naar kleine dingen die de perfectie nastreven en zo uiteindelijk ook winst.”

Materiaalfreak

Better, faster, stronger. Daar gaat het altijd om en de atleet zoekt dan ook naar alle mogelijke middelen om dit doel te bereiken. Jim tracht dit ook te doen met zijn fietsen. Als er ergens kan gesleuteld worden aan de fiets om die sneller, efficiënter of lichter te maken, dan is Jim de perfecte expert om dit te doen. Op zijn blog staat dan ook: “I tune my bikes to ultimate race machines. Strength, functionality and ligthweight is what I’m looking for.”

“Het kost wel tijd en energie”, geeft Jim toe. “In feite is het een uit de hand gelopen hobby. Misschien had ik vroeger meer moeten bezig zijn met lichaam maar het is een passie die feitelijk deel uitmaakt van de sport.”

Na 2013?

“Momenteel ben ik niet bezig met wat er na 2013 komt. Ik probeer nu alles op alles te zetten voor Maui en ik heb geen schrik mocht het mislopen, want ik weet wat er ik er voor gedaan heb en zal doen. Enkele sponsors hebben zich al verbonden aan het project en dus heb ik mijn werk kunnen omzetten naar een parttime. 2 jaar geleden had ik niks dus dat is zeker een vooruitgang. Ik geraak uit mijn kosten (verplaatsingen, wedstrijden, …) maar ik heb nog geen maandloon om van te leven dus ik hoop nog op extra sponsors (lacht).”

We wensen Jimbo alvast veel succes met zijn Maui13-project!

Plaats een reactie via facebook

Plaats een reactie op de website Geplaatst in Just Blogging Getagged , , ,

ribbekes

Eerst en vooral: bedankt voor jullie steun. Ik kreeg zoveel mails en berichten via facebook en twitter dat ik me soms Justin Bieber waande. Na een dokter- en kinébezoek weet ik ondertussen wat er juist aan de hand is. Twee gekneusde en één gebroken rib. Hoe pijnlijk dit ook lijkt (en geloof me, al te vaak is het ook zo), het is geen ramp. Roel Bockstal tapete (lees: teejpte) me zeer vakkundig in waardoor het dagelijks leven al wat aangenamer wordt. Maar wanneer ik opnieuw echt zal kunnen trainen blijft nog een vraagteken. Niet dat er enige reden tot paniek is. We gaan er van uit dat ik binnen de zes à acht dagen opnieuw voluit zal kunnen trainen. Deze week ging ik het sowieso wat rustiger aan doen, dus qua timing is het haast ideaal. Wat veel minder ideaal is, is dat komende zondag de off-road duatlon van Geel op het programma stond. Of kan ik toch nog “staat” schrijven? Ik vrees dat deze wedstrijd enkele dagen te vroeg zal komen om pijnvrij aan de start te staan. Maar weet je wat, laat ons hopen.

Misschien zitten jullie nog te wachten op een spectaculair verhaal. Hoe kom ik aan deze breuk? Dat het tijdens een mountainbiketechniektraining gebeurd is zal wel geen verrassing zijn. Jammer genoeg kan ik nu geen verhaal vertellen waarin de woorden “salto, rotsen, hoge sprong, drop,  kombocht, limieten opzoeken, honden, risico, afgrond, …” in voorkomen. Pierre Burton (Barracuda) was getuige van mijn val dus ik zal maar eerlijk mijn verhaal doen.

Op een net-wel-net-niet beklimming was ik aan het testen hoever ik mijn Tomac bike kreeg. Op het steilste stuk ging het net niet en moest ik voet aan grond zetten. Daar waar ik mijn voet zette was het net iets te diep zodat ik achterover viel met mijn fiets in de hand. Omdat ik wel af en toe eens val met de mtb had ik de juiste reflexen. Ik ving de schok op en rolde zachtjes over de malse bosgrond. Normaal had ik hier dus niets aan over moeten houden, ware het niet dat er net ter hoogte van mijn ribben een kei dikke kei lag. Kei stom. Het gevecht tussen de ribben en de kei werd door de kei gewonnen. Gedurende een fractie van een seconde namen mijn ribben tegen hun zin de vorm van die kei aan. Het strafste van al is dat die kei helemaal niets had.

Afronden kan ik wel op een zeer positieve manier: ik heb fantastisch sponsornieuws. Meer en meer bedrijven willen mij als uithangbord van hun fantastisch(e) product(en). Een Italiaans fietsschoenmerk zal naast hun gebruikelijke sponsoring samen met mij een off-road triatlonschoen ontwikkelen. Een beveiligingsbedrijf zal me van extra financiële steun voorzien. En dan time:matters…wat kan ik hier op zeggen. Onze samenwerking begon pas vorig jaar en is snel uitgegroeid tot wat het nu is: een droom. Naast hun bijdrage voor 2011 kreeg ik vandaag te horen dat ze me de kans geven om een extra trip naar de USA te maken. De tickets zijn al geboekt, zelfs daar hoef ik me niet mee bezig te houden. Op 5 april vertrek ik naar Xterra Las Vegas en vlieg dan door naar California om deel te nemen aan twee mountainbikeraces van de Sea Otter Classic. Dromen bestaan en de stap naar een professionele triatloncarrière op het hoogste niveau wordt steeds kleiner. Bedankt aan iedereen die me laat dromen en aan iedereen die me helpt die dromen te verwezenlijken.

Plaats een reactie via facebook

1 reactie Geplaatst in Just Blogging Getagged , , , , , ,

Sneeuwpret

Trainen in dit weer is moeilijk, niet onmogelijk. Het kan soms leuk zijn, maar het vechten tegen de kou en het extra onderhoud van het materiaal zijn niet altijd even aangenaam. Dit weekend moest ik niet trainen want ik had immers zowel op zaterdag als op zondag een wedstrijd gepland. Dit kwam zeer goed uit want om één of andere reden lukt het veel beter om in deze extreme omstandigheden te racen dan te trainen.

ZATERDAG:

Samen met Christophe De Keyser won ik de Swift Run&Bike. Bij Run&Bike strijden duo’s tegen mekaar. Het parcours wordt met één fiets per duo afgewerkt. De duo’s mogen zelf bepalen wie fiets en wie loopt, en hoeveel er gewisseld wordt. De afstand tussen elke lid van het duo mag maximaal 10meter bedragen.

Meteen na de start werd het duidelijk dat Christophe en ik geen concurrentie hadden. We schaatsen zonder forceren al fietsend en al lopend over sneeuw en ijs naar een ruime overwinning op de lange afstand (16km) in iets meer dan 51min. Begin januari starten we in Evere op het domein van de Nato voor een race op het hoogste niveau. Winnen zal dan een pak moeilijker worden. Hier zijn de beelden van vorig jaar:

ZONDAG:

Zondag=cyclocrossdag! In de voormiddag actief en in de namiddag passief. Deze keer was het in Tildonk te doen. Wat een zalig parcours! De organisatoren hadden een motorcrossparcours omgebouwd tot een prachtige cyclocrossomloop. Doe daar een pak sneeuw en ijs bovenop en je hebt een supertechnisch parcours. En wie vindt dit leuk, boeiend, spannend en spectaculair? Ikke! De toeschouwers zullen het ook wel leuk gevonden hebben.

Ik startte op de 2de startrij maar kon meteen opschuiven naar de 10de plaats. Na de eerste ronde kon ik opschuiven naar de 2de plaats. De leider had op dat moment al een voorsprong van bijna 30sec. Na 2 ronden stevig doorbijten kon ik aansluiting maken. We reden gedurende enkele ronden elk om de beurt wat op kop en het leek dat we aan mekaar gewaagd waren. Door al het schuiven leek het er op aan te komen dat diegene die niet zou vallen zou winnen. Een echte thriller dus. Met nog iets meer dan één ronde te gaan besloot ik alles of niets te spelen. Al de energie die ik nog in me had moest ik tijdens de rechte stukken opsouperen. In de bochten mocht ik zeker niet vallen. Een riskante onderneming. Gelukkig slaagde ik meteen in mijn opzet en kon ik sneller dan verwacht een comfortabele voorsprong bij mekaar rijden. Hiermee won ik 2 wedstrijden op 2 dagen. Joepie. Ik had wel de weersomstandigheden wat mee. Mijn conditie is, gezien de periode van het jaar, lang niet optimaal. Gelukkig maar. Op zware omlopen zou winnen wat moeilijker worden, maar als het op techniek aankomt kan ik blijkbaar ook met de cyclocrossfiets goed uit de voeten.

Plaats een reactie via facebook

Plaats een reactie op de website Geplaatst in Race Reports, Video Getagged , , , , ,

More pictures

Enjoy some other race day pictures. Later on that day we had the World Championships awards and the “Xterra Halloween Party”. Today we spend our day relaxing on the beach with most of the world’s fastest off-road triathletes.

Plaats een reactie via facebook

1 reactie Geplaatst in * English, All over the world, Just Blogging, Race Reports Getagged , , , , ,