Berichten met tag: Xterra Las Vegas

XTERRA Las Vegas

Goed begonnen is half gewonnen. XTERRA Las Vegas was een persoonlijk succes. Het was misschien niet de beste race uit mijn carrière, maar dat was ook de bedoeling niet. De zaken waaraan ik de voorbije winter gewerkt heb verliepen perfect. Een opsteker om te weten dat ik “right on track” ben.

Het zwemmen ging goed, niet super. Samen met wereldkampioen Conrad Stoltz kwam ik als 7de uit het water. Na de wissel reden de leiders niet ver voor ons uit maar in tegenstelling tot Stoltz besloot ik om de kloof niet in één ruk te dichten. Gedurende de mountainbikeproef werd het broeiheet en ik besloot om zeker niet te forceren. Ik kon enkele plaatsen opschuiven maar verloor ook 2 posities toen eerst Middaugh en later Lebrun me passeerden. Uiteindelijk begon ik als 8ste te lopen en diep in de finale haalde ik nog twee man bij. De kloof met winnaar Middaugh was kleiner dan verwacht wat een enorme boost geeft. Een perfecte seizoensstart.

Voor Ignace verliep de dag iets minder perfect. Gisteren reed hij bij de laatste verkenning achteraan lek (nota bene met mijn onlekrijdbare Maui-proof banden). Om zeker geen risico’s te nemen besloten we om voor de start door de mecanicien van dienst een nieuwe achterband te laten monteren. Toen Ignace na het zwemmen aan zijn fietst kwam stond hij alweer lek. Om een lang verhaal kort te maken: na vier lekke banden gaf hij nog niet op en bleef moedig verder strijden. Klasse! Hij deed de wedstrijd, ver onder zijn niveau, uit. Volgende keer zal hij ongetwijfeld minder pech hebben en dan zit er zeker een mooi resultaat in.

Omdat we na 1500m zwemmen in ijskoud water, 30km mountainbiken en 10km lopen door een woestijn van zand en rotsen nog niet uitgekeken waren op de natuur van Las Vegas besloten we de Red Rock Canyon te bezoeken. Meteen toen we toekwamen werden we omgedoopt tot ramptoeristen. Een klimmer was van de rotsen getuimeld een moest per helikopter gered worden.

Dit bracht ons op het idee om die rotsen ook te beklimmen. Ideaal om enkele uren na een wedstrijd de vermoeidheid uit het benen te krijgen, of toch niet. Ignace bleek nog altijd in zijn wedstrijdritme te zitten en bleef maar klimmen en springen.

Al hijgend probeerde ik zijn lange benen te volgen, maar hoe hard ik ook mijn best deed, hij ging te snel. Zijn klim- en daaltechniek is een pak beter en met zijn lange benen speelde hij ook wel vals. Of lag het misschien aan zijn Nike Air 180 schoenen?

Hier op de top:

 En zo zag de top er halverwege uit:

Soms was het smal, soms was het steil:

Kijk, daar staat onze pick-up truck! Oei, maar dan moeten we eerst beneden geraken:

Alles bij mekaar was dit dus een onvergetelijk dag. Morgen gaan we Las Vegas centrum en de bijhorende casino’s onveilig maken. We zullen er verblijven in het Luxor hotel. Maar nu eerst dit opgeruimd krijgen voor morgenvroeg…

Plaats een reactie via facebook

5 Reacties Geplaatst in Just Blogging, Race Reports Getagged , , , , , , , ,

What happens in Vegas (2)

De laatste dag voor de eerste “big race” van het seizoen. De wedstrijd start morgen (zondagavond) om 17u30 Belgische tijd. Hier zal het dan 8u30 zijn.

Ignace en ik zijn nog even gaan loszwemmen aan het strandje van het hotel. Uit het grotere meer zijn we gisteren verbannen door de lokale politie ter boot omdat het meer voorbehouden is voor gemotoriseerde vaartuigen. Gelukkig mochten we op eigen kracht naar ons vertrekpunt zwemmen zodat we toch onze training konden afwerken.

Nu vertrekken we voor een laatste verkenning van het mtb-parcours. Een parcours dat in alle opzichten te vrezen valt. Het is loodzwaar, technisch zeer moeilijk en dus ook gevaarlijk. Ik kan er alleen maar om juichen. Het is een mix van zeer steile hellingen en technische afdalingen. Dit alles op ofwel zand, ofwel verraderlijke rotsen en keien. Goed doseren en geen technische fouten maken zullen doorslaggevend zijn voor het eindresultaat. Want het lopen is van het zelfde laken een broek. Enkele hellingen zullen we waarschijnlijk moeten opwandelen wegens te steil om te blijven lopen. Allemaal uitdagingen waar ik naar uitkijk. De confrontatie met mezelf en het parcours zal veel groter zijn dan de strijd met de andere deelnemers. Ik ben wel enorm benieuwd naar het resultaat want bijna de hele wereldtop is aanwezig.

Tot morgen!

Plaats een reactie via facebook

Plaats een reactie op de website Geplaatst in Just Blogging Getagged , , ,

ribbekes

Eerst en vooral: bedankt voor jullie steun. Ik kreeg zoveel mails en berichten via facebook en twitter dat ik me soms Justin Bieber waande. Na een dokter- en kinébezoek weet ik ondertussen wat er juist aan de hand is. Twee gekneusde en één gebroken rib. Hoe pijnlijk dit ook lijkt (en geloof me, al te vaak is het ook zo), het is geen ramp. Roel Bockstal tapete (lees: teejpte) me zeer vakkundig in waardoor het dagelijks leven al wat aangenamer wordt. Maar wanneer ik opnieuw echt zal kunnen trainen blijft nog een vraagteken. Niet dat er enige reden tot paniek is. We gaan er van uit dat ik binnen de zes à acht dagen opnieuw voluit zal kunnen trainen. Deze week ging ik het sowieso wat rustiger aan doen, dus qua timing is het haast ideaal. Wat veel minder ideaal is, is dat komende zondag de off-road duatlon van Geel op het programma stond. Of kan ik toch nog “staat” schrijven? Ik vrees dat deze wedstrijd enkele dagen te vroeg zal komen om pijnvrij aan de start te staan. Maar weet je wat, laat ons hopen.

Misschien zitten jullie nog te wachten op een spectaculair verhaal. Hoe kom ik aan deze breuk? Dat het tijdens een mountainbiketechniektraining gebeurd is zal wel geen verrassing zijn. Jammer genoeg kan ik nu geen verhaal vertellen waarin de woorden “salto, rotsen, hoge sprong, drop,  kombocht, limieten opzoeken, honden, risico, afgrond, …” in voorkomen. Pierre Burton (Barracuda) was getuige van mijn val dus ik zal maar eerlijk mijn verhaal doen.

Op een net-wel-net-niet beklimming was ik aan het testen hoever ik mijn Tomac bike kreeg. Op het steilste stuk ging het net niet en moest ik voet aan grond zetten. Daar waar ik mijn voet zette was het net iets te diep zodat ik achterover viel met mijn fiets in de hand. Omdat ik wel af en toe eens val met de mtb had ik de juiste reflexen. Ik ving de schok op en rolde zachtjes over de malse bosgrond. Normaal had ik hier dus niets aan over moeten houden, ware het niet dat er net ter hoogte van mijn ribben een kei dikke kei lag. Kei stom. Het gevecht tussen de ribben en de kei werd door de kei gewonnen. Gedurende een fractie van een seconde namen mijn ribben tegen hun zin de vorm van die kei aan. Het strafste van al is dat die kei helemaal niets had.

Afronden kan ik wel op een zeer positieve manier: ik heb fantastisch sponsornieuws. Meer en meer bedrijven willen mij als uithangbord van hun fantastisch(e) product(en). Een Italiaans fietsschoenmerk zal naast hun gebruikelijke sponsoring samen met mij een off-road triatlonschoen ontwikkelen. Een beveiligingsbedrijf zal me van extra financiële steun voorzien. En dan time:matters…wat kan ik hier op zeggen. Onze samenwerking begon pas vorig jaar en is snel uitgegroeid tot wat het nu is: een droom. Naast hun bijdrage voor 2011 kreeg ik vandaag te horen dat ze me de kans geven om een extra trip naar de USA te maken. De tickets zijn al geboekt, zelfs daar hoef ik me niet mee bezig te houden. Op 5 april vertrek ik naar Xterra Las Vegas en vlieg dan door naar California om deel te nemen aan twee mountainbikeraces van de Sea Otter Classic. Dromen bestaan en de stap naar een professionele triatloncarrière op het hoogste niveau wordt steeds kleiner. Bedankt aan iedereen die me laat dromen en aan iedereen die me helpt die dromen te verwezenlijken.

Plaats een reactie via facebook

1 reactie Geplaatst in Just Blogging Getagged , , , , , ,