Toch nog eens samenvatten hoe ik het WK beleefde. Wat iedereen ondertussen al weet is dat ik 19de eindigde en in de laatste kilometers Lance Armstrong voorbij snelde. In een volgend bericht zal ik wat meer uitwijden over Armstrong in Maui.
Eén ding klopt niet: ik zette niet de snelste looptijd neer. Mijn zwemtijd klopt wel, maar al mijn andere tussentijden die de organisatie verspreidde kloppen niet. Ik liep wel één van de betere looptijden, maar niet “de” snelste.
Ik laat deze wedstrijd achter mij met gemengde gevoelens. Enerzijds ben ik tevreden hoe ik met het parcours, de hitte en de druk omging. Geen dipjes, sterk gefinished, technisch perfecte afdalingen gereden. Anderzijds zijn er enkele zaken verkeerd gelopen in de voorbije zes weken. Ik heb geëxperimenteerd met enkele trainingsvormen die nieuw voor me waren en had er niet altijd een goed gevoel bij. Ik miste de scherpte om vooraan mee te strijden en dit is jammer. Lessen geleerd en op naar de toekomst. Ik ben nu halfweg mijn vierjarenplan en de “probeer-alles-eens-uit-en-leer-uit-je-fouten fase” is nu over.
Kritisch bekeken zijn er ook enkele zaken die tijdens de race echt niet goed waren:
1)De eerste 200m zwemmen. Daardoor miste ik één van de betere zwemgroepen waardoor ik op 2min30 van de leiders uit het water kwam. Normaal verlies ik minder dan 1min. Met de 1500m op zich had ik helemaal geen probleem, alleen lag mijn aanvangssnelheid veel te laag.
2)Gebrek aan agressiviteit in de eerste helft van het mountainbiken. Ik kwam pas als 30ste door halverwege het biken om uiteindelijk als 19de de webstrijd te beëindigen.
Genoeg excuses nu, want dit is niet de bedoeling, Ik deel jullie gewoon mee wat er in mijn hoofd omgaat.
Het nieuwe WK parcours is meteen ook mijn nieuw lievelingsparcours. Het is het meest technische mtb parcours van alle XTERRA’s die ik toe nu toe al heb gedaan. Tijdens alle afdalingen en andere technische passages reed ik steeds een pak sneller dan mijn concurrenten. Tim DeBoom keek maar vreemd op toen ik hem in de laatste afdaling voorbij reed nadat hij me nooit eerder had gezien.
Enkele negatieve gedachten, veel opstekers en een grote honger naar topprestaties in 2012 en 2013. Zo sluit ik de periode 2010-2011 af. Slimmer en sterker. Het was een periode waarin niets moest maar waarin ik toch gescoord heb. Fantastisch toch?!
