Berichten met tag: Xterra

XTERRA Italia

10495325_10203508264219892_3013278403645644963_o

Aan wedstrijden in Italië deelnemen is altijd één groot feest. Pro meetings, race briefings en photoshoots vinden zelden plaats op het geplande tijdstip, maar we krijgen er een portie avontuur voor in de plaats. Als er een groot off-road triatlon evenement in Italië plaatsvindt moet er dus al veel gebeuren om mij daar niet aan de start te zien.

Het avontuur begon al van de eerste seconde. Hoe krijg je een bende Hongaren, Tsjechen, Belgen, Fransen, Italianen en een Schot met al hun materiaal in 2 minibusjes? Wouter Beckers kreeg bijna een hartaanval toen er beslist werd om zijn fiets met één dun elastiekje op het dak te binden.

DSC_1156

Maar na enkele pogingen kregen we de deuren dicht en vertrokken we vanuit Rome naar Scanno, een bergdorpje in de Abruzzen. Het decor veranderde dan ook naarmate we dichter bij onze eindbestemming kwamen.

DSC_1159

10574394_704125899636304_1804205680492144880_n

DSC_1165

Vorig jaar was dit al het meest technische parcours van alle XTERRA’s, maar ook de wedstrijd met het meeste klim- en daalwerk. Zowel op de mountainbike als bij het trailrunnen. De dagen voor de wedstrijd werd er dus vooral gepraat over hoe technisch deze wedstrijd is. Wouter en ik moesten daar eigenlijk om lachen, want in vergelijking met een mountainbike XCO wedstrijd blijft dit soort omlopen kinderspel. Bij XTERRA wedstrijden, waar meestal wat grindpaden als omloop worden aangeboden, is dit dus een nieuwigheid. Terwijl de anderen zich zorgen maakten konden wij vooral chillen en van Italië genieten.

DSC_1174 10406536_810369005664548_1719190316588796357_n DSC_1182

Er stonden ook nog enkele opdrachten op het programma. Altijd leuk om iets terug te doen voor de sponsors, de supporters en de organisatie!

Xterra_Italy_Scott_Interview 10347504_10204968993014202_3489609050682456777_nDe meeste trainingen en verkenningen werkten we in groep af. Lieven was opnieuw mee om van heel dit avontuur een aflevering van This Is Thijs op JTTV te maken. Naast Lieven en Wouter waren ook niet-Belgen Colin Clément en Elisabetta Curridori van de partij.

De dag voor de wedstrijd gingen Elisabetta en ik nog wat loszwemmen met de paparazzi in ons zog.

10527722_10204204490096278_5554401444082251872_n

1502326_10203508255059663_9133258443530968047_o

10549233_10203508893755630_3935254684352400011_o

 

De wedstrijd zelf dan!

Materiaal:
Wetsuit: Sailfish G-Range
Tri suit: Skinfit Plasma
Bike: Scott Spark 900SL size L
Fork: 88+ tuned Lefty
Wheels: Notubes ZTR Valor Carbon
Seat: Cobb Cycling SHC DRT
Shades: Oakley Radar Lock
Grips: ESI Grips Racer’s Edge
Helmet: Lazer Z1
Cycling shoes: Rocket 7 customized by KC
Running shoes: Saucony Kinvara TR2 customized by WatermolenSport
Nutrition: BOOOM Gels, Red Bull, water

DSC_1202

Het zwemmen verliep vlot en ik kon als 6de aan het fietsen beginnen.

JT swim

foto 1

Het was een enorme opsteker dat ik na een kwartier fietsen nog altijd in het gezelschap van de sterkste fietsers uit onze sport aan het rijden was, zonder te forceren. Toen we een soort city downhill doorheen de smalle straten en trappen van Scanno voorgeschoteld kregen beleefde ik het hoogtepunt van mijn carrière. Allee, dat is waarschijnlijk wat overdreven, maar het was wel heel erg cool om in deze passage al mijn metgezellen achter te laten.

JT

Het doet me dromen van off-road triatlons met veel meer technische passages waarbij ik mijn troeven nog iets meer zou kunnen uitspelen. Nadat ik me even de beste city downhiller ter wereld waande was het weer back to reality. Een klim van 40min zou de wedstrijd in een min of meer beslissende plooi doen vallen. Ruzafa en Carloni klommen te snel, maar voor de rest was er niemand echt beter. Stoltz en Currie hadden sneller gezwommen, die zaten zelfs nooit in onze groep.

JT bike 2

Nadat we eindelijk boven waren begon het echte feest. Voor het eerst een echte afdaling in een XTERRA, en dat hebben er veel geweten want het was ook nog eens beginnen regenen. Terwijl Asa Shaw en ik ons aan het uitleven waren, was de rest aan het wenen en aan het beseffen was mountainbiken eigenlijk is. Serrano reed zijn achterderailleur stuk, Lassonde brak zijn neus en Downie, Pyot en Kubicek hebben volgens mij alleen nog maar op hun rollen gemountainbiked want ook zij waren nergens meer te bespeuren. En dit was nog maar de eerste van drie afdalingen.

994452_657060144378535_7582326165742770512_n

10543656_657060134378536_1609114604104449330_n

Shaw bleek uiteindelijk te sterk te zijn voor mij en ik moest hem laten gaan. Geen schande, hij eindigde vorig jaar 2de op het WK in Hawaii. Ook de anderen die voor me uitreden haalden allemaal top resultaten op het WK.

10513289_10203702218789290_3658927089691452661_n

De wedstrijd was nog maar halfweg, maar ik besefte dat als ik geen inzinking zou krijgen ik een 6de plaats kon bemachtigen. En dit op een heel zwaar parcours, een lange wedstrijd, met een zeer sterke bezetting, beseffende dat ik sinds 2011 nooit meer beter deed dan een 7de plaats.

JT bike

Van Professor Hespel van het Bakala trainingcenter kreeg ik de voorbije maand nog wat tips omdat ik dit seizoen zoveel sukkelde met inzinkingen tijdens de wedstrijden. Gedurende de wedstrijd bleef ik me dus focussen op mijn vocht- en energieopname.

10388667_706164292765798_1825331036003939385_n

Ik sprong als 6de en met een zeer fris gevoel van de fiets. Een unieke ervaring! Ik liep de zware trailrun met veel kracht en energie, zonder inzinking. Opnieuw een unieke ervaring.

10350627_706164309432463_2591439247537190340_n

10506673_10203702332192125_9013305130654137882_o

Het resultaat was dat niemand meer terugkwam en ik 6de finishte. Ik had met voor het eerst van start tot finish volledig kunnen geven in een lange wedstrijd. Een opmerkelijk feit is dat de top 8 door 8 verschillende nationaliteiten bezet werd. En deze kwamen uit Europa, Afrika en Oceanië.

10536824_10153043387049829_8180608796378695002_o

Het is vreemd, maar ik kon mijn tranen niet meer bedwingen. 6de is niet echt een spectaculair resultaat, maar deze prestatie betekent voor mij veel meer dan mijn overwinning in Lanzarote of mijn bronzen medaille op het EK. Dat waren prestaties die ik als vanzelfsprekend vond. Voor het afleveren van een goede prestatie in een lang en zwaar evenement heb ik jaren moeten werken en wachten. Het is soms frustrerend als ik zie hoe gemakkelijk en snel het bij andere jongens komt, bij mij heeft het heel erg lang geduurd.

10458644_657060614378488_9025435964560940573_n

Met deze positieve gedachten is het eens zo leuk om hier heel de maand augustus als een beest te trainen in functie van het WK in Maui. Nu weet ik tenminste dat ik het kan.

 

 

Plaats een reactie via facebook

3 Reacties Geplaatst in All over the world, Geen categorie, Race Reports Getagged , , , , , , , ,

6th episode of the 3th season of JimThijsTV

Plaats een reactie via facebook

Plaats een reactie op de website Geplaatst in JimThijsTV Getagged , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Winst in La Graciosa

La Graciosa is een Canarisch eilandje naast Lanzarote. Het is voornamelijk gekend omdat het er zo prachtig bijligt als je vanop Mirardor Del Rio in Lanzarote van het uitzicht geniet.

DSC_0173

Dit is wat je ziet als je vanuit La Graciosa naar de Mirador in Lanzarote kijkt.

DSC_0397

In La Graciosa zijn geen wegen en dus ook geen auto’s! Ideaal voor off-road wedstrijden. Het nadeel is wel dat het vooral brede paden zijn en dat er dus geen sprake is van echt mountainbiken.

1653276_571576276261129_1547398926_n

Er is slechts één manier om naar La Graciosa te reizen: met de boot vanuit Orzola (Lanzarote). Je mag je aan een avontuurlijke 20min met veel golven verwachten.

DSC_0391

Door die hoge golven verliep het zwemmen even avontuurlijk als de overzet met de boot. De boeien waren niet altijd even zichtbaar en dat zorgde soms voor wat verwarring. Maar ik had in tegenstelling tot vorige week een goede start en voelde me heel sterk in het water.

IMG_3065

IMG_3068

IMG_3073

IMG_3085

 

1970772_571575562927867_1764674935_n

IMG_3102

 

Toen ik net met mijn fiets wou vertrekken kwam ook top-favoriet Victor Del Corral de wissel binnen.

IMG_3109

IMG_3110

Ik ging er van uit dat hij die kloof snel ging dichten. Toen ik hem een uur voor de wedstrijd zag werd ik plots heel gelukkig. Door zijn deelname ging ik meteen weten waar ik stond. Ging ik vooral tijd verliezen op de fiets, of was het vooral in het lopen dat hij zou uitpakken? Del Corral heeft al verschillende XTERRA en Ironman wedstrijden gewonnen. Voor hem finishen was dus meer een droom dan iets realiseerbaar. Toch moest ik plots aan een zinnetje denken dat Wouter Beckers en ik vorige week hadden gehoord op een documentaire over motorcross. De documentaire was Amerikaanser dan Amerikaans en één van de coaches moedigde zijn atleten aan met de volgende woorden: Somebody has to win, somebody, why not us! We lagen plat van het lachen. Toen deze woorden door mijn hoofd spookten bij het kruisen van Del Corral tijdens de opwarming kon ik mijn lach niet inhouden. Ik wou dat Wouter er bij was en dat ik dit nog eens kon herhalen in zijn bijzijn. Dat zal voor een volgende wedstrijd dit jaar zijn. Ik besloot dan maar om te stoppen met die overdreven Amerikaanse quotes en me verder op te warmen.

DSC_0403

DSC_0401

Del Corral had na de eerste klim nog steeds een achterstand van 20 seconden op mij en hij kreeg deze kloof blijkbaar niet meteen dicht. Elke keer dat ik omkeek volgde hij op ongeveer dezelfde afstand. Ik was als 6de uit het water gekomen, maar door ons duel had ik na 15km mountainbiken leider Stephen Bayliss bijgehaald. Bayliss kon aanklampen en we begonnen samen aan het lopen. Del Corral volgde nog steeds op 20 seconden.

IMG_3125

IMG_3133

Bayliss liep een heel snelle eerste kilometer en ik dacht zelfs even dat ik ging moeten passen. Derde finishen, op het podium met Del Corral en Bayliss, de andere buitenlandse pro atleten achter mij laten… Ik kon daar best mee leven na al de pech die ik gekend had. Plots begon Bayliss te vertragen en nam ik de leiding over. Niet veel later paste hij helemaal en liep ik alleen op kop. Cool! Terwijl we over het strand liepen moest ik denken aan het duel dat ik in 2012 op het EK zag tussen Make-teammaat Kris Coddens en Del Corral. Ik was zwaar onder de indruk van het niveau dat ze haalden op het strand van Den Haag. Ik genoot van het feit dat ik, ook op een strand, in dezelfde situatie zat.

Wat later maakte ik precies een klik in mijn hoofd. We waren al sinds het zwemmen in mekaars buurt, hij kreeg me op de mountainbike en in de eerste loopkilometers niet te pakken. Waarom zou ik niet kunnen winnen? Met nog 3km te gaan ging ik er voor. Ik was eigenlijk al heel de tijd voluit aan het gaan, dus het kan zijn dat ik mezelf gewoon wijsmaakte dat ik vanaf toen begon te vliegen. In ieder geval, Del Corral kwam niet meer terug en ik won met 22 seconden de Desafio Cross Triathlon van La Graciosa. Ik was overgelukkig. Eindelijk was het gelukt om met toppers mee te strijden voor de overwinning. Om eerlijk te zijn, ik was bijna even gelukkig geweest met een 2de plaats. Het beste van mezelf kunnen geven is een fantastisch gevoel, ongeacht wat het resultaat dan is. Maar met een overwinning maak ik vooral andere mensen heel blij. Familie, vrienden, trainingspartners, sponsors, begeleiders. Al die fantastische mensen die me onvoorwaardelijk bleven steunen als ik weer eens 50ste was geëindigd in een XTERRA waar ik voor de top 5 had moeten meestrijden. Telkens opnieuw op zoek naar oorzaken en oplossingen.

IMG_3141

IMG_3149

Hier zijn alvast enkele van die oplossingen die voor mij een wereld van verschil maken:

*trainen met de meest fantastische trainingspartners/vrienden

*hartslagmeter, wattagemeter en chrono niet gebruiken

*een trainingsvolume vinden dat ik week na week kan herhalen, maand na maand

*veel techniek, weinig intensiteit, veel snelheid

*na veel experimenteren met maaltijden en timing van energieopname voor de wedstrijd ben ik eindelijk tot iets gekomen dat werkt: 10minuten voor de start drink ik een Red Bull en eet ik een BOOOM bar. Ok, beide merken zijn sponsors, maar ik schrijf dat hier niet omdat ik dit moet. Deze combinatie werkt voor mij uitstekend, maar dit is het resultaat van 3 jaar experimenteren. Als je zelf een ritueel hebt dat werkt, behoud dit dan! Bij mij was er steevast iets dat niet klopte en dit is mijn redding.

IMG_3047

*minder reizen zodat mijn leef- en trainingsritme niet te vaak onderbroken wordt. Ook al betekent dit trainen in de regen en modder

*meer rust: geen internet meer op mijn smartphone en een vast slaappatroon

Zo, dat was het dan. Een enorme last valt nu van mijn schouders en ik voel me weer een topper. Afsluiten doe ik met een quote uit een het liedje “Gunpowder” van Wyclef Jean waar ik het veel te lang mee moest doen: “The good things come to those who wait”.

IMG_3151

IMG_3168

IMG_3178

 

IMG_3188

DSC_0420

 

DSC_0429

 

 

Plaats een reactie via facebook

Plaats een reactie op de website Geplaatst in All over the world, Geen categorie, Race Reports Getagged , , , , , , , ,

Het volledige verhaal

JT finish

Nu ik enkele korte maar leuke trainingen achter de rug heb en me voor het eerst sinds veel te lang weer gezond voel zal ik eens het volledige verhaal doen. Bij wijze van afsluiter.

Op 6 oktober kwam ik op stage in Lanzarote hard ten val met de mountainbike. Op een vulkaan waar ik al wel honderd keer al mountainbikend of al lopend passeerde ging ik plots overkop. Een met Sahara-zand bedekte steen zal de boosdoener geweest zijn. Ik landde met mijn hoofd op een lava rots en met de rest van mijn lichaam lag ik als een puzzel tussen de andere rotsen. Ik bleef een tijdje onbeweeglijk liggen. Toen ik tot het besef kwam dat ik dit overleefd had ging ik over naar de volgende stap: kon ik nog bewegen? Voor ik het wist stond ik weer recht en begon te lachen. “Een mirakel, ik heb niet eens een schrammetje, ik ben onsterfelijk”, fantaseerde ik. Mijn helm was wel in twee, mijn nek deed wat pijn en mijn fiets en Oakley lagen wat verder naar beneden langs de vulkaan. Voor de rest was er geen enkel probleem. Ik besloot de kortste weg naar huis te nemen en de rest van de dag te rusten. De dag erna zou alles vergeten zijn en ik zou mijn voorbereiding op het WK XTERRA ongestoord kunnen verderzetten.

IMG_2009

De dag nadien viel toch een beetje tegen. Ik had amper geslapen en mijn nek deed pijn. Ik voelde me ook wat zwak en besloot mijn trainingsprogramma toch wat aan te passen en enkele alternatieve trainingen in te lassen: lange wandelingen en wat losrijden, al dan niet op een spinningsfiets.

DSC_0042

Enkele dagen gingen op deze manier voorbij en de nekpijn verminderde. Maar het slaapprobleem werd erger en erger. Ik sliep maar enkele uren per nacht en het lukte me ook overdag niet om bij te slapen. Ik was constant super gespannen en ik voelde me ook heel agressief. Het bleek uiteindelijk om een whiplash (nekprobleem) en een lichte hersenschudding te gaan. In twee weken tijd heb ik in totaal nog geen 20u geslapen als gevolg van die hersenschudding. Uiteindelijk werd ik zo zwak dat ik allerlei kleine ziektes kreeg: koorts, verkouden, keelpijn, hoofdpijn, hoesten… Ik deed amper sport, maar elke zondag deed ik wel een wedstrijd. In Lanzarote deed ik al hoestend een klimtijdrit en in België een mtb race in Ravels.

1385214_10151930356019216_507206086_n

In Ravels voelde ik me behoorlijk gezond en dat gaf me moed voor Maui. Het was exact één week voor het WK en ik ging er dus van uit dat ik gezond aan de start ging staan. Ik zou niet in topvorm zijn, maar met de basis van een heel jaar te trainen en te racen zou ik ook al wel mijn plan kunnen trekken. Die nacht begon ik aan de reis naar Maui. Het was mijn 8ste keer dat ik naar Hawaii afreisde, maar het was de eerste keer dat ik besefte hoe zwaar die trip eigenlijk wel is. De slechte kwaliteit van de lucht in het vliegtuig, het verstoorde slaapritme, de ongezonde voeding, … normaal doet het me niets. Maar deze keer kreeg ik de volle lading omdat mijn lichaam eigenlijk nog niet hersteld was. Ik kwam volledig gebroken in Maui toe.

DSC_0817

Deze eerste dagen probeerde ik nog wat het parcours te verkennen, maar ik kraakte helemaal. Noodgedwongen besloot ik om niet meer buiten te komen tot aan de wedstrijd. Mijn nek zat ook weer helemaal vast, maar Tim De Vilder, ook deelnemer aan het WK, kon me van de meeste hinder verlossen.

1384160_10202244159809848_1686438702_n

Zondag 27 oktober was het dan zo ver. Ik wist dat ik niet goed ging presteren, maar er is toch altijd een beetje hoop. Ik besloot om aan de wedstrijd te beginnen alsof er niets aan de hand was, maar wanneer ik zou voelen dat het niet goed met me ging zou ik vertragen en rustig verder doen.

DSC_0850

DSC_0842

Eigenlijk was er al een signaal dat het een zeer zware dag ging worden toen ik rustig van het hotel naar de wisselzone reed om in te checken. Het was 6u45, de zon was nog niet eens aan het schijnen en ik kwam na 20min fietsen kletsnat van het zweet toe aan de wisselzone. Van acclimatisatie was niet veel in huis gekomen door ziek binnen te blijven.

DSC_0883

 

1378785_10201508036195644_837425413_n

De wedstrijd zelf dan. Zoals gepland begon ik stevig aan de wedstrijd, maar al na 200m besloot ik gas terug te nemen. Ik voelde me meteen veel te zwak. De rest van de wedstrijd deed ik rustig verder. Uiteindelijk bleek dat “rustig verder doen” ook nog te zwaar was voor mijn te zwak en niet-geacclimatiseerd lichaam.

1424278_10151947282366049_1057424500_n

 

DSC_0982

 

DSC_0987

Op een kilometer van de aankomst ging bij mij het licht uit en ik werd opnieuw wakker in de medische tent met een zuurstofmasker op mijn mond en een baxter in mijn arm. Kris Coddens vertelde me wat er gebeurd was en wat hij gezien had. Ik was vooral blij dat hij vertelde dat ik de finish gehaald had. Zowel Stijn Kiekens als Kris hadden me de laatste meters van de race moeten ondersteunen omdat ik het volgens hen anders niet zou gehaald hebben. Ik ben hen dan ook super dankbaar want het zou echt belachelijk geweest zijn had ik daar op enkele honderden meters van de aankomst blijven liggen zijn.

JT finish

 

medical

De uren na die baxter voelde ik me goed. Ik had zelfs de energie om ’s avonds naar de awards ceremonie en de party te gaan. De dagen erna waren weer een ramp en weer was er die lange reis die toch zo zwaar bleek te zijn.

DSC_1095

1450758_238568836299442_576046571_n

1383812_10152070683572652_256634762_n

Het heeft me weer twee volledige weken na de wedstrijd gekost om gezond te worden. Gedurende die twee weken deed ik niets, helemaal niets. Na 10 dagen begon ik me eindelijk beter te voelen en sindsdien ging het elke dag beter. We zijn nu 7 weken na die crash en ik heb de voorbije week 4 korte trainingen met succes afgewerkt. Met succes bedoel ik dat ik me de dag nadien ook normaal voelde. Ik kan nu met zekerheid zeggen dat dit allemaal achter de rug is. Alleen van de whiplash heb ik nog een beetje last, maar dit zou binnen enkele weken ook moeten verdwenen zijn. 7 weken en 8kg later ben ik er eindelijk van verlost!

gewicht

Normaal gezien neem ik gedurende de winterperiode deel aan cyclocross wedstrijden en off-road duatlons. Dit zit er dit jaar jammer genoeg niet in. Ik heb besloten om de komende maanden geen competities te doen omdat ik echt vanaf nul opnieuw moet opbouwen en ik wil daar ook mijn tijd voor nemen. Vanaf mei kan je een herboren versie van mezelf verwachten op het hoogste off-road niveau.

Plaats een reactie via facebook

Plaats een reactie op de website Geplaatst in Just Blogging, Race Reports Getagged , , , , , ,

Dikke Pech

Mijn voorbereiding op het WK XTERRA in Maui begint stilaan een persoonlijke ramp te worden. Alles ging uitstekend goed tot mijn mtb val vorige week. Ik blijf het herhalen, de gevolgen van die val zijn uiterst beperkt gebleven als je zou zien hoe en waar ik gevallen ben. Ik ben dus heel bij dat ik er met enkele kneuzingen en een whiplash vanaf gekomen ben. Sindsdien ben ik er niet meer in geslaagd om een normale training af te werken. Zwemmen bleek onmogelijk te zijn door de pijn in mijn nek, bij het lopen kon ik de schokken niet verdragen en bij het fietsen werd ik snel moet van al die pijntjes. Sommige dagen ging het wat beter, maar alles bij mekaar heb ik deze week evenveel getraind dan normaal op 2 dagen. In de tweede helft van deze week werd ik dan ook nog eens ziek, vermoedelijk een gevolg van een serieus slaaptekort. Door de zeer beperkte fysieke activiteit overdag, de pijn en de frustraties lukte het me maar niet om op een normaal uur in slaap te vallen. Nu voel ik me erg zwak, heb keelpijn en zit constant te hoesten. Het gebeurt niet veel dat mijn berichten zo negatief getint zijn, maar het is gewoon wat het is. Ik blijf positief denken en ga er nog altijd vanuit dat de volgende dag alles achter de rug is. Ik ga er ook vanuit dat niet alles verloren is na een verloren trainingsweek. De voorbije jaren waren mijn voorbereidingsweken perfect, maar waren mijn prestaties in Maui ondermaats. Misschien gebeurt dit jaar net het omgekeerde. Met Yeray Luxem en Kris Coddens hebben we twee Belgische toppers die de top 5 kunnen halen. Ik had zo graag met super veel zelfvertrouwen nu kunnen stellen dat ik ook een top10 plaats in me heb, maar dat kan nu niet. Dat wil natuurlijk niet zeggen dat ik er niet alles aan zal doen wat ik in mijn macht heb om toch binnen twee weken een topprestatie neer te zetten.

Plaats een reactie via facebook

5 Reacties Geplaatst in Just Blogging Getagged , , , , ,